Dwangbuis

Einde: doortrekken

2009-02-05T19:13:00.004+01:00

Ooit, laat in 2008, reed ik een hert aan. Het had 'dwangbuis.blogspot.com' getattoeërd over zijn flank. In de veronderstelling dat het dood was, stapte ik uit en vilde het ter plaatse. Het karkas met het vlees eraan ging in de kofferbak, en eenmaal thuis had ik een smakelijk avondmaal.

'De revolutie eet zijn kinderen op'. Quatre ans et demi een minirevolutie, voor mezelf, een schitterend en heerlijk gebrekkig verleden. Dwangbuis heeft van zichzelf genoten en wel zóveel dat kannibalisme de enige uitweg werd.

Dwangbuis.blogspot.com is verteerd, uitgekakt en op reis door de riool. De jongen behind dit weblog heeft nu nood aan gevarieerde voeding. Fijn dat je hebt meegelezen, met welk doel dan ook.

Tot spreeks, je vindt me binnenkort wel weer ergens in de badkamer van het internet, in een andere vorm.

De ReageerBuis is gesloten, enkel mail werkt nog.

Dwangbuis

Op straat

2009-01-24T15:05:00.002+01:00

Twee hele korte, schijnbaar onbelangrijke artikels in De Morgen van een tijdje geleden, die hetzelfde gevoel bij me opriepen: onbestemde empathie voor de hulpeloze protagonisten.

Buschauffeur De Lijn nog dronken van de vorige dag

Geen bijster spannende kop, op het eerste gezicht, de twee kolommetjes uitleg erbij maken me daarentegen triest. Het ging zo: de man in kwestie, al jarenlang buschauffeur in Leuven, heeft op woensdag en donderdag vrijaf genomen en besluit 'het' ervan te nemen. Hij haalt een arsenaal alcoholische dranken boven om vervolgens in de tuin te gaan zitten. Eerst drinkt hij twee glazen zwaar bier en 's avonds verhuist hij naar de sofa. Tegen een uur of vier 's nachts heeft hij een stapel dvd's bekeken plus een wijnkrat van drie liter leeg. 's Middags wordt hij wakker, in de namiddag (vrijdag) moet hij gaan werken. Nog geen uur nadat de man achter het stuur is gekropen, haalt de Leuvense politie zijn bus toevallig van de weg. Blazen in het zakje - geklist. De onfortuinlijke buschauffeur vertelt eerlijk zijn verhaal en wordt vervolgens meteen ontslagen. Op straat.

Ofwel:

De eenzaamheid van een arbeider - op de sofa dronken zijn en naar films kijken

***

Voormalig bodyguard van Tsjetsjeense president doodgeschoten

Hier: van 't zelfde. Een Rus, vroeger werknemer van Kadyrov, te kritisch geworden later, gevlucht. Hij verlaat zijn appartement ergens in een grote Europese stad waar hij politiek asiel heeft gekregen en gaat op weg voor boodschappen. Tijdens het wandelen krijgt de man in het snotje dat hij gevolgd wordt door twee elementen; il fout le camp. De jagers hebben prijs: de prooi is geïsoleerd van zijn woonplaats en kan zich niet verdedigen. Bij klaarlichte dag, in een drukke openbare plaats, spelen drie Russen een film met Jason Bourne na. De vluchtende man, die bovendien fysiek sterk is (bodyguard, toch), struikelt in zijn vlucht en wordt door de twee inquisiterende Russen in het hoofd geschoten. Op straat.

Ofwel:

De eenzaamheid van een vluchter - struikelen en het kogelvrije vest dat niet dient

Dwangbuis

En negen

2008-12-31T17:58:00.006+01:00

Ik voel mij, lieve lezer, enigszins verplicht om 2008 uitgeleide te doen in een tekstje. Niet vanuit mezelf verplicht bedoel ik dan - eerder vanuit jullie, omdat ik een weblog heb en over mezelf schrijf - in 2009 al vijf jaar, ondertussen, tjonge.

Ik zou echter niet verder komen dan een droge opsomming van persoonlijke en internationale verwezenlijkingen, dingen waar ik trots op ben of waar de wereld volgens mij trots op mag zijn. Feit is dat jullie dat internationale vuurwerk ook zelf in de krant hebben kunnen lezen, terwijl ik waarschijnlijk de persoonlijke verwezenlijkingen in zo'n flou zou beschrijven dat een buitenstaander er niets aan heeft. Tja, mijn excuses daarvoor.

Tweede optie, lijkt me, is dat ik jullie voor wat mijn 2008 betreft, naar deze website zelf verwijs. 'Ga daar maar kijken, kan mij het wat schelen.' Dat is lelijk van me, want wie weet hebben jullie al wat gelezen het voorbije jaar, en stuur ik jullie dus nu van het kastje naar de muur. Ik dwing jullie trouwens ook niet om pakweg Faron, De paraplu en de komeet of Kentucky te gaan herlezen als jullie dat maar flauwekul vonden.

Nee, dan mogelijkheid drie: ik gooi wat dingen die ik in 2008 heb gepost op Twitter hier op m'n weblog, met commentaar erbij of iets dergelijks. Nou goed, maar in dat geval valt er alleen wat vanaf oktober 2008 te beleven, pas toen registreerde ik me - da's geeneens jaaroverzichtJE waard.

Wat ik nog kan, is jullie je eigen 2008 laten herinneren. Het Engels heeft daar een mooi woord voor: recall. Terugroepen, letterlijk: het afgelopen jaar, het verleden, naar het heden roepen, op het matje roepen en verantwoording laten afleggen voor de toekomst. De lamp vol in het gezicht, en zweten.
Ik kan jullie eraan doen herinneren dat je aandelen een pak minder waard zijn geworden in 2008, dat de pasta 50% duurder is geworden in den Aldi, dat je je werk bent kwijtgeraakt omdat het in India goedkoper is, dat je kelder voor de twaalfde keer onder water is gelopen en dat de bompa is gestorven aan - ik zeg maar wat - een longembolie.

Wel, ik doe niks van dat alles. Ik hoop gewoon dat jullie in 2009 één ding zijn: creatief. Ik hoop dat jullie creativiteit vinden in een relatie (om ze te behouden, te beëindigen of te maken), op het werk, in gevoelens, tijdens het studeren, het schrijven, het vrijen of het tandenpoetsen. Creativiteit - en dan wordt 2009 peace and love, baby.

(Jullie kapoen)

Dwangbuis

Jeden dzień z życia pisarza

2008-12-19T15:12:00.004+01:00

Jestem pisarzem. Książki piszę, żeby zarabiać pieniądze żeby znowu móc pisać książki.

Zwykle budzę się o dziesiątej, ale wstaję o wpół do jedenastej. Czytam e-maile (od czytelników i złe listy od wydawnictwa) w łóżku. Kiedy chce mi się jeść i nie było kiedy robić zakupów, otwieram szafę kuchenną i jem stary bochenek chleba. Oglądam naczynia. Tylko oglądam - i palę papierosa. Potem biorę prysznic. Jeśli chcę stymulować dobre pomysly, to czasem mi pomaga. Po tym jak wziąłem prysznic, siadam przy biurke. Już nie piszę długopisem, używam komputera. Tam siedzę przez kilka godzin, patrzę się prosto w ekran. Udaję, że pracuję. Promienie słońca wpadają do pokoju, ale inspiracja nie wpada.

O piątej szybko robię zakupy w sklepie spożywczym. Ludzie mnie proszą o rękopis. Jeśli mnie pytają kiedy ukaże się nowa książka, odpowiadam, że pracuję cały dzień, bo pisanie książki jest ciężką robotą. Potem wracam do domu i czytam gazetę. Wracam do biurka o północy. Piszę niektóre zdania, ale nie jestem zadowoleny. O trzeciej w nocy myślę: jutro będzie nowa szansa, i idę spać.

Ofte:

Een dag uit het leven van een schrijver

Ik ben een schrijver. Ik schrijf boeken om geld te verdienen om opnieuw boeken te kunnen schrijven.

Ik word meestal wakker om 10 uur, maar ik sta op om half 1. Ik lees m'n mails in bed (brieven van schrijvers en boze berichten van de uitgeverij). Wanneer ik honger heb en geen tijd had om boodschappen te doen, doe ik de keukenkast open en eet een homp oud brood. Ik bekijk de afwas. Ik kijk alleen, dan rook ik een sigaret. Daarna neem ik een douche. Als ik wat creatieve gedachten wil stimuleren, helpt dat me vaak. Na de douche ga ik aan m'n bureau zitten. Ik schrijf niet meer met pen, ik gebruik de computer. Daar zit ik een paar uur lang, simpelweg starend naar het scherm. Ik doe alsof ik werk. De zonnestralen vallen mijn kamer binnen, maar de inspiratie niet.

Om vijf uur doe ik snel boodschappen in de winkel. Mensen vragen me een handtekening. Als ze me vragen wanneer m'n nieuwste boek zal verschijnen, antwoord ik dat ik de hele dag door werk, want boeken schrijven is zwaar werk. Vervolgens ga ik weer naar huis en lees ik de krant. Rond middernacht ga ik opnieuw aan m'n bureau zitten. Ik schrijf een paar zinnen, maar ben er niet tevreden over. Om drie uur 's nachts denk ik: morgen een nieuwe kans - en ik ga slapen.

Dwangbuis

Faron

2008-11-30T23:04:00.002+01:00

In maart ligt geen enkele dorpsbewoner wakker van het wassende water, het meer aan de zuidkant. Kinderen gebruiken het ijs nog voor hun glijpartijen, en de volwassenen als natuurlijke zekerheid om hout te vinden (het overkantbos). De tovenaar waarschuwt vergeefs voor die nonchalance: weinigen hebben nog sympathie voor hem of het eenzame spechtenjong in zijn baard. Het is toch moeilijk luisteren naar een man die doorheen een woud wenkbrauwen en vijf of wat tanden praat, nee fluit.

Faron houdt van kijken. Naar zichzelf, hoe zijn schoudergewrichten over zijn rug rollen, naar het water dat in augustus tot in de huizen geslingerd komt, naar de kleine maar stevige borsten van zijn twee jaar jongere zus. Soms zegt zij hem dat ze vreemd gedroomd heeft over hem. Hoewel ze vanaf dan niet graag verder vertelt, dwingt Faron haar om zich alles te herinneren. Faron zoekt verklaringen, zelfs de kleinste details kan de spechtentovenaar immers verklaren. De grijze man grijpt die gelegenheden aan om maar weer 'ns te waarschuwen voor het water, en verdraait voor het overige Farons verhaal zodat hij gelukkig is en nieuwsgierig blijft. De specht plet een walnoot en nestelt zich ermee in het baardhaar.

Aan een stuk land dat niet/nooit wordt overspoeld, ligt een houten sloep met de buik half in het water. Over de gehele breedte loopt uit een stuk een ijzeren ring, zoals die aan een ton de duigen moet verhinderen uiteen te vallen. Er is net genoeg plaats voor twee personen; een te weinig. De sloep is vastgebonden, maar dat hoeft niet, het water kraakt een beetje onder de zon maar het is kalm. (Dat is overigens altijd zo in de zomermaanden). Nu heeft die vochtige rust echter een betekenis alsdat ie er is uit respect voor de dood, voor de dode: stillekes, het lichaam is dood maar de ziel slaapt. Faron merkt de dood in het dorp. Faron hing wat jaren geleden, bij het onfortuinlijke verdrinken van zijn vader, zijn angst voor de dood en andere empathieën definitief, dacht hij, aan een willekeurig uitgekozen hulststruik in het tuintje van de tovenaar. Waarna die hem uitnodigde voor zoethout.

De tovenaar vertikt het een laken te geven. Voor een abdis? God is een modegril, een stedelijke duivel. Hij zegent onze huizen niet en buigt geen takken tegen de wind in. Met minder dan een voeder van de jaargetijden zijn we niks. Van zodra twee jonge lijkenbroeders uit de sloep stappen, staat hij echter triomfantelijk in de deuropening rond te kijken.

Een vrouw naait snel uiteinden mannenhemd aan elkaar en trommelt de rest op om de jongens te helpen in de striemende regen. Lelijke handen heeft ze, die glanzen onder de buien en droog zijn door gevorderde cholera. Onder het spreiden van het inderhaaste lappendeken over het bootje en de ogen van de abdis huilt de hele vrouw. Met haar handen, benen, organen, haar zieke organen. Ze staan er wat onhandig bij, de mannen, nemen dan maar afscheid van de doodboot en de jonge roeiers. De linkerhand van de tovenaar tapt geruststellend/gerustgesteld op Farons hoofd. Sommige mannen slaan hun armen om elkaars rollende schouders. Er is geen regen meer over om te vallen.

Er zal gauw weer een nieuwe geestelijke komen naar deze streek, beloven de lijkbroeders terwijl ze hun boot afstoten. Hoogstens een week of zo, zolang moeten ze stilstaand water vermijden en gevarieerd blijven eten. God bescherme hen van omvallende bomen. De zieke vrouw zwaait met de haren, zwiert haar handen door het water, doet lange uithalen van snikken. De mannen weten dat ze die week-of-zo niet haalt, de abdis steunde haar.

Faron blijft naar de gebarsten handen van de vrouw kijken en hoe haar tranen ze hydrateren. Faron is plots gewórden - iemand geworden. Op het dak van het tovenaarshuis walsen wolken het riet. De specht doet zich als een wildeman tegoed aan bessen uit het tuintje. Wanneer de hulst leeg is gevreten, plukt Faron zijn gevoelens weer uit de struik, stopt ze in een knapzak en koestert ze. Hij draait het woord 'adieu' een paar keer smakelijk om in zijn mond. Z'n vader is blij, hij trekt het water het dorp uit, het meer in.

Dwangbuis

Uurwerk

2008-11-03T00:24:00.000+01:00

"If I was a woman" zingt Mick Jagger. De 0:25 floept naar 0:26.

Wanneer ik 's avonds door mijn straat fiets, heb ik soms geluk met de zonsondergang. Het appartementsblok daar in de verte ontvangt graag haar stralen en zet ze om in een soort van 'prismatisch' kleurenpalet. (Ik veronderstel hier trouwens dat de zon een vrouwelijk hemelding is.)

"Everybody must get stoned" zingt Bob Dylan. De 0:30 floept naar 0:31.

***

De dochter van Stalin hield het zelf niet eens uit in de Sovjetunie.

***

Ik heb iets met een eenvoudige kamer, die niks meer dan een houten tafel en twee tegenover elkaar staande stoelen bevat. In vogelperspectief. Laat ik met dat beeld maar 'ns wat doen, denk ik dan, voor wat associatief schrijven, of een versje. Ik probeer me erop te concentreren, maar er komt niemand zitten.

***

Welk geslacht bij katten het meest agressief is weet ik niet. Op een keer fietste ik (alweer) in het donker door mijn straat en was aan het opgaan in het duister. Plots een hels gekrijs of geblaas in de buurt van me. Gesprongen waterleiding? Platte band? Luidruchtig bomengeritsel? Twee vechtende katten achter een omheining. In het donker zag ik alleen hun vuurschietende pupillen.

***

Waarom er niemand komt zitten, dus. Nja, ik besefte het te laat: ik stel me nooit een deur bij de kamer voor. Aangezien dat nog steeds niet lijkt te lukken, ga ik proberen het dak van de kamer weg te denken. Floep, 0:47.

***

In die dagen bloeide de eerste liefde van Donat op, schitterend en ongewoon, als elke eerste liefde. Donat werd verliefd op het kamermeisje, de stille en donkerogige Nastja.

[Het Naakte Jaar - Boris Pilnjak]

***

Ik heb een vervelende relatie met schilderijen in een museum. Afgedrukt in de krant, of in de vorm van thumbnail bij Google bewaar ik een veilige afstand tussen de afbeelding en mij. Zo voel ik me tot niks verplicht: kijken kán ik, maar de pagina omslaan, of wegklikken gaat evenzo. Niet dus in een museum of galerie.

***

Al een tijdje op zoek naar wat leesbaars over de theorieën van Emmanuel Lévinas. "Ik ben geen filosofiekenner," antwoordt de dreadlockmeneer, "maar Lévinas is redelijk onleesbaar, ook in het Frans, zelfs voor iemand die goed Frans kan." Wil hij me daarmee van mijn plan afbrengen? De man moet me gewoon helpen, niet ontmoedigen - ook al wist ik op voorhand dat Lévinas niet hap-slik is.

***

In musea kijken de schilderijen je rechtstreeks aan. Ze ademen, bestaan vóór je neus. Hun omlijstingen houden hen niet tegen om je bij je nekvel te grijpen. Oordeel over mij, zeggen ze. Ik sta er dan wat bedremmeld bij, me schamend ook omdat ik toch nooit helemaal de dingen juist zie. Poëzie heeft geen ogen, poëzie kijkt niet terug.

***

1.09. Net door dat het kind rechts op de hoes van Siamese Dream (Smashing Pumpkins) ook een meisje is.

***

Amai das een knappe seg. Ze straalt echt ;) Grtz XxX

[sms'je]

***

Ik lees tegenwoordig nooit meer kranten op dezelfde dag als waarvoor ze bestemd zijn. Altijd te laat. 1.17.

Dwangbuis

Altijd tevreden

2008-10-05T22:19:00.000+02:00

Soms denk ik dat in het gras zit en alles rondom mij gras is, werkelijk álles gras. Soms herinner ik me dat ik gedroomd heb over bewegende geometrische vormen die erg snel van snelheid veranderen, in een 3D-wereldje dat ik dermate realistisch beleef dat ik me achteraf afvraag of ik het niet meer dan gedroomd heb. Soms hoor ik het krachtige vioolspel uit 'Time Jesum Transeuntum Et Non Riverentum' van Nick Cave en The Bad Three in mijn hoofd, en niet wat mijn gesprekspartner me vertelde. Soms wil ik dat Charlotte Gainsbourg iets liefs in mijn oor komt fluisteren voor ik ga slapen. Soms heb ik zoveel zin om te schrijven dat er niks op het blad papier komt. Soms beschouw ik de mogelijkheid dat mijn vriendin verliefd op me is uit iets als idealisme en dat dat eigenlijk geen goede basis is. Vaak koester ik idealisme. Soms snap ik niet waarom mensen een aparte kamer voor de auto in hun huis willen. Soms heb ik spijt dat ik ben vergeten mijn tanden te poetsen. Soms voel ik me ongelooflijk rijk. Soms wens ik een kat in mijn kamer. Soms ben ik bang van mijn vrienden. Soms ben ik er zeker van dat het geluk in mijn leven een wiskundige functie (x³) is en ik nu even in dat golfje zit. Soms glimlach ik op de verkeerde momenten. Soms fiets ik moedwillig een andere weg uit dan gewoonlijk. Vaak rijd ik simpelweg fout omdat ik niet meer weet hoe de juiste weg gaat. Soms doe ik alsof ik een verloren gelopen Fransman ben, zodat ik een reden heb om iemand onbekend aan te klampen en een gesprek te beginnen. Soms wikkel ik mijn lijf helemaal in het deken, ook al is het volop zomer en zo al meer dan warm genoeg. Soms geloof ik niet in de beginselen van democratie. Soms wil ik na mijn dood de Bijbel zijn: zó veel mensen die mijn pagina's zachtjes omslaan. Soms wil ik dat iemand mij vraagt te helpen. Soms betwijfel ik of ik de kleine dingen in een relatie wel goed doe. Vaak besef ik dat zij zich die vragen ook stelt dus waarom zou ik dat doen, als zij het goed doet. Soms ben ik te vrijpostig. Soms heb ik zin in alleen krentenbrood als avondeten. Soms ben ik blij om niets. Soms wil ik helemaal geen rugzaktoerist zijn. Soms ben ik schaamhaar beu. Soms wil ik een belangrijk columnist zijn, om de maatschappelijke impact. Soms wens ik dat het oorlog is, opdat bij iedereen wat meer eelt op de ziel zou zitten. Soms gebruik ik met opzet schuttingtaal om mijn imago van 'geraffineerde' te ontkrachten. Soms spreek ik woorden uit die niet passen in de zin als geheel. Soms moet het van mij het hele jaar door gently sneeuwen. Soms moest ik maar 'ns volwassener worden. Soms verbaas ik mezelf door mijn nuchtere kijk. Ach, ik ben altijd tevreden over mezelf.

Dwangbuis

Kussenversje

2008-09-26T21:48:00.001+02:00

Twee monsters onder je bed
ze spelen samen een spel
om ter eerst de maan uitblazen
maar jij, in 't donker, weet wel:
ze schroeien hun poep aan kaarsvet.

Dwangbuis

Air Asia

2008-09-11T11:54:00.000+02:00

Het management van luchtvaartmaatschappij Air Asia was van plan om vandaag in een persconferentie een passender naam aan te kondigen: Jet Li. Iemand heeft net op tijd opgemerkt dat vliegtuigen naar een beroemde vechtersbaas noemen op 11 september de bilaterale verhoudingen tussen Azië en Noord-Amerika niet ten goede zou komen. De persconferentie is tot nader orde uitgesteld.

Dwangbuis

Chocolaatjes

2008-09-06T12:31:00.001+02:00

Rechts van u, maar nog steeds gezellig binnen dit computervenstertje (nee, nog wat naar beneden, ja, dáár): mijn box of chocolates, een virtueel dozeken pralines of iets anders van snoepgoed waar je zo lekker op kunt zabbelen - afijn, zoiets dat in een verpakking zit en altijd een plezier is om te openen, 'because you never know what you're gonna get'. Ik vul dat doosje geregeld voor u. Ik ken uw culturele smaak natuurlijk niet, maar 't is voor ieder wat wils en het belangrijkste is dat u iets geproefd hebt dat u (hopelijk) nog niet kende.

L'embarras du choix dus: er zijn ten eerste chocolaatjes met nootjes; nogal onbekende doch zeer fraaie muziek, een beetje van alle tijden en strekkingen. Deze keer zijn dat bijvoorbeeld Repeater met Iron Flowers - Bon Iver met For Emma, Forever Ago - Double Leopards met A Pebble in Thousand of Unmapped Revolution.
Die met likeur, ten tweede, hebben met cijfertjes te maken, iets boeiend-wetenschappelijks en bij uitstek iets dat er ingewikkeld uit ziet. Kortom dingen waarvan ik blij ben dat iemand anders dan ik er zich mee bezig houdt. In dit geval: de Large Hadron Collider.
Tertio: fondantchocolade, het donkerste van de cinemawereld. Geen Kinepolisvoer; kortfilms die even op een internationaal festival zijn getoond en misschien een award gekregen hebben. Eerste aanrader in deze lijst is het Zweedse 'Hotel Rienne' van een paar jaar terug.
Als laatste, onderaan in de doos, het marsepein, de literaire touch van dienst. Ook hier geen mainstream (bestsellers), maar korte verhalen, essays of andere weinig bekende uitspattingen van een of andere schrijver. Niet per se goed, eerder leuk om weten of interessant. Als starter 'De oorlog & de Internationale' van Trotski.

Geef de doos gerust door ingeval u op uw cholesterol moet letten.

Dwangbuis

edit: u krijgt er nu ook een nieuwe lay-out bij.

Oorlog / Konsept einde

2008-09-04T11:49:00.000+02:00

concipere: (iets) aanvangen

amie ama

Zuster Helena houdt haar hart
vast in
haar handen als een kommetje.
Neem dit brood...

Op de achtergrond de Krim
op schaal van twintig één
opgehangen boven een tafel
met drie poten en overdekt
met vermoeide uurwerken.
Mettertijd breekt de veer.

De bloedarmoedigen
de blindzichtigen
de hersendoden
de hoopvollen

allen in één groot bed met
zuster Helena en haar groot hart
zuster Helena in haar groot hart.

/

maladie malada

Knijpt ze nu haar nagels
vast in
haar handen tot kruimels kapot?

Dwangbuis

Emo

2008-08-24T14:25:00.000+02:00

Het nieuwe undergroundmagazine van de jongeren-subcultuur emo (emojeugd heeft als grootste gemene deler 'depressiviteit' en kleedt/gedraagt zich daar ook naar) zal naar het schijnt binnenkort gelanceerd worden. Uit goede bron heeft Dwangbuis vernomen dat Sanoma Magazines hiermee een ruimer lezerspubliek wil aanspreken. Werktitel van het trendsettende tijdschrift is voorlopig Kerf en Leven.

Dwangbuis

Sotsji

2008-08-15T14:27:00.005+02:00

Nu de Georgische president Saakasjvili zijn troepen met de staart tussen de benen heeft laten terugtrekken na een weinig overdachte 'defensieve aanval' - van een inschattingsfout gesproken! -, heeft de Russische beer ondertussen een hele week laid back op zijn rug gelegen. In de ene poot het machinegeweer, in een pot honing de andere poot. Rusland heeft immers bereikt wat het wilde: een ferm statement tegenover de Nabije Invloedsfeer, en bij uitbreiding een signaal naar de westerse mogendheden. Vanaf heden hoeven de Russen zich van weinig meer iets aan te trekken. Internationaal gezien alleszins - maar dat is een andere kwestie. De mars voorwaarts van de Georgische troepen in afvallig gebied was de gedroomde druppel in de boordevolle Kaukasische emmer. So far voor de Russische pyrrusoverwinning.

Een week voorbij dus, een week hebben EU- en Amerikaanse diplomaten de tijd gehad om beide partijen te sussen. Een staakt-het-vuren zoals Sarkozy dat heeft voorgesteld, had geen al te groot struikelblok mogen vormen voor zowel Rusland als Georgië. Zoals gezegd: Rusland ís al gesust, voldaan; Georgië kan een psychologisch voordeel verkrijgen wanneer de troepen worden teruggetrokken tot de vorige posities en het westen op die manier steun voor Saakasjvili uitspreekt. Laat een door het westen onderhandeld pact de Russen dan nog irriteren, het is wel nodig. Of toch, tot op zekere hoogte nodig. Ik verklaar mezelf.

Waar ik me al een tijdje aan erger bij de Europese positie in de vredesonderhandelingen, is dit. Sarkozy sprong in de bres met een zespuntenplan, sprak de beide partijen, en besloot publiekelijk... dat de noodzaak tot stabiliteit er is. Punt. Het leek dat daarover zowel in Rusland als Georgië een consensus bestond, maar dat standpunt werd enkel apárt in de pers bevestigd door de twee presidenten. Op deze manier is er totaal geen sprake van een accord mutuel en heeft Medvedev geen enkele reden om de 'vredestroepen' terug te roepen. Integendeel, de Franse president zat alweer bij zijn Italiaanse zangeres, en de Russische militaire staf besliste om de soldaten een tijdje in Georgië te laten - ze mochten als beloning wat aan 'bullying' (dixit Bush) gaan doen in Gori en omstreken. De roes verlengen, zeg maar - de pot honing, remember?

Komt dat door de imperialistische geest van de Russen, mijnheer Saakasjvili? Allerminst. In de periode tussen het uitbrengen van Sarkozy's plan en de aankomst van Amerikaans staatssecretaris Rice in Tbilisi lag voor Medvedev de weg open zich een militair ererondje te permitteren in Georgië. Sarkozy en consorten hebben het maar half voor elkaar gekregen om de twee kibbelende kinderen van de Kaukasische kleuterklas uit elkaar te halen, met als gevolg dat ze achter de rug van de 'meester' weer in elkaars gezicht aan het krabben zijn. Zolang Saakasjvili "Praag 68!", "Genocide!", "Territoriale integriteit!" blééf roepen, blééf Medvedev zijn tanks rondjes laten draaien in Georgische voortuintjes. Schijnbaar eerder akkoord uit de monden van de presidenten of niet. Sarkozy of niet. De pan was nog altijd niet van het vuur. Dát bedoel ik met 'een akkoord tot op zekere hoogte nodig': graag goed van de eerste keer.

U mag bijgevolg een diepe zucht slaken wanneer er eerstdaags in de kranten staat dat Rice wél een akkoord heeft geforceerd en Merkel/Sarkozy niet. Amerika wel, Europa niet. Op diplomatiek vlak laat de EU zich kortom, mijns inziens, een ferme Amerikaanse ace om de oren serveren.
Het kan me in deze context dus ook niet schelen wie hier nu de agressor is, wie zijn poten moet thuishouden uit wiens land, en hoeveel burgerslachtoffers er wél zijn gevallen. Het feit blijft dat Rusland en Georgië hun testosteron kwijt konden, langer dan nodig was, want Europa is laks geweest.
De VS heeft uiteindelijk met de vuist op tafel kunnen kloppen - wat niet wegneemt dat Angela Merkel lekker in Sotsji heeft gezeten, aan de Russische Rivièra.

Dwangbuis

edit: dat de VS op voorhand op de hoogte was van een Georgische aanval, doet in dezen niets af aan de relatieve hulpeloosheid van de EU-diplomaten in het conflict.

respectieve foto's van Het Parool en Wikipedia

De paraplu en de komeet

2008-07-30T08:07:00.001+02:00

Don't play the saxofone. Let it play you. --- Charlie Parker

Er zit niet veel anders op, de omgeving straalt deze 'gedetermineerdheid' uit, vanuit elk van de sferen van de dampkring. Naar hier, naar u ook. Ka-boem, en de inslag volgt ternauwerdood, maar gaarne, en logischerwijs. U bent uiteraard ook een fatalist?

I. Deze tenslotte toch gelimiteerde ruimte heeft alle kenmerken van space, onbegrensde donkerte - nietleegheid - niet leegheid - met u onbestemd in een positie. Dat wil zeggen, niet wetende hoe u zich bevindt. Wel de locatie, die verrassend genoeg nog het makkelijkst van al te definiëren schijnt*. Wat voor nut hebben coördinaten, exactheid en muren om langs te strijken wanneer de bundel krachten om ze weg te denken, daarna te gaan drijven, in u zit.

* En zo-even was het nog donker.

In dezelfde nietleegheid als daareven en binnenkort in dezelfde nietleegheid, namelijk. Beseffende dat een groter en zelfs alzogend geheel u omvat? Het vlies om dit heen is van flinterdun cellofaan, boterhampapier, een alles van vezels vol bedrijvigheid én interpunctie rood pigment. Want terwijl u spreekt, haastig ademt, nadenkt en vervolgens opnieuw besluit te gaan ademen, wint een rode gloed veld, uitgaande van een brok materie. Hij vreet zich vol met al dat lusteloze kabbelen, dat was er vroeger in space, en schijt op zijn weg dat diffuse gevoel uit waarin u momenteel gedijt. U leeft eigenlijk in excretie, maar wát zijn die uitwerpselen warmer, liefdevoller, dan het was vóór de vertering van uw kosmos.

Drukt op uw borst, het razende cellofaan. Er is maar een gepaste omschrijving voor het gevoel in/tegen/rondom/zoals u: aangename amechtigheid. Hoera, u bent 'zaamaan een anaeroob wezentje geworden. Met voelsprieten verkent u de nieuwe blanco wereld, zo nederig nederig nederig.

Waarop overleeft u dan? Op de tweede generatie zuurstof, in de kern gespleten; op die diffuse rode schijn, daarnet losgebarsten uit de cloaca van de binnengedrongen hete massa materie, dus. Mm, het bruist, het doet glanzen en groeien. Uitgroeien doet u, tot roofdier, tanden flikkeren van komend jaagplezier.

II. Het is bijna minuit, we rillen van de kou buiten, en het regent. De paraplu boven ons heeft z'n beste tijd gehad en ik ben zo mak als een lammetje.

Toch. Rechts van mij zit iemands arm in mijn arm. Ik weet zeker dat mijn arm, die arm, met in het verlengde de paraplu, momenteel zo sterk is dat ie een vuurbol van een komeet kan stoppen. Ik verwácht ook een komeet, vuurwerk, a gentle storm, gebulder, het is een logisch gevolg van deze situatie.

Er zit niet veel anders op, de omgeving straalt deze 'gedetermineerdheid' uit, vanuit elk van de sferen van de dampkring. Naar hier, naar u ook. Ka-boem, en de inslag volgt ternauwerdood, maar gaarne, en logischerwijs. U bent uiteraard ook gelukkig?

Dwangbuis

Vroeger

2008-07-24T15:36:00.010+02:00

Dwangbuis

Afwachting

2008-07-07T14:45:00.001+02:00

Nu ik van mijn eerste universiteitsperikelen verlost ben (niet geslaagd! wel geslaagd? toch niet geslaagd? toch wel geslaagd!), heb ik zeven zeeën van tijd om ideetjes te laten rijpen. Ze alhier in al hun 'rijpheid' krijgen is een andere zaak, maar ik heb alleszins weer zin om mijn schrijvende ego aan het werk te zetten.

Toedels

Dwangbuis

PS: u kunt in the meantime mijn vriendje worden op MySpace, als u mij tenminste niet verwenst naar de heetste regionen van de hel.

Zappen door de week

2008-06-14T10:48:00.000+02:00

Duffy ist geil! * Tommeke, don't ride the white horse * roddelen, vodka drinken en zich vervelen * geen gezaag, fuck off * of nen bbq voor degenen die kunnen * all the girls standing in the line for the bathroom * dwijlen * de Gouden Standaard voor Middelmatige Muziek * vrouwen weten waarom * getrouwd op vrijdag de dertiende * van jou, tongzoen * jahaaa, de poëzie * Venez nombreuses et nombreux au Palais de Justice le Jeudi 19 Juin !!! * You should rule Jupiter * de oninzichtelijkheid van de wereld * male supremacy * zotte Hollanders, 4-1 * dit zijn de dagen * lachen omdat iemand anders lacht * wolkje * oh, nu voel ik mij schuldig * seks is egocentrisch * good Russian mail order brides! * ik voel met je mee * Wat krijg je als je prachtige kunst met Google combineert? * mijne lever is zó groot * vakantiegevoel * Tetris in appartementsblokken

Dwangbuis

2008-05-29T17:53:00.000+02:00

Amber Tamblyn and André 3000 Have My Vote for the

Dwangbuis

Ijs breken

2008-05-24T12:26:00.000+02:00

Hij: Dus, euh, welk instrument bespeel jij?
Ik: *Lange euh*
Hij: *onderbreekt en zegt glimlachend* Ah, je bespeelt er een hele hoop?
Ik: Nee, nee, ik bespeel helemaal geen instrumenten...
Hij: Oh, ik dacht dat, nu ja, omdat zij mij vertelde...
Ik: Nee hoor, ik ben vrij amuzikaal - muziek beluisteren gaat nog net.
Hij: Haha.
Ik: Maar ik kan wel, als je dat wilt, muziek maken met euh, mijn handen ofzo, trommelen.
Hij: *lachend* Ja.
Ik: Ik kan bijvoorbeeld, euh Carmina Burana op lepel en mes. En... ja, tot zover mijn repertoire.
Hij: *lachend* Maar hoe ken je W. dan?
Ik: Wel...

En we waren vertrokken.

Dwangbuis

Het bakkersmeisje

2008-05-08T16:44:00.000+02:00

Verhoogde concentratie kinderwagens vastgesteld op de straten. Ofwel komen ouders met hun baby vaker buiten wanneer de zon schijnt, ofwel worden er rond deze tijd van het jaar meer kinderen geproduceerd.

***

Y. vertelt me over 'Necropedophilie' van de zwaremetaalgroep Cannibal Corpse.

***

Als ooit, op een dag, de zon zonder brandstof valt en alle helium opgebruikt is, dan, bedenk ik, moet die zonder problemen weer kunnen aangedreven worden door energie te halen uit het fladderen van rokken in de zomerlucht. Tegen dan kan die energie met een enorme, vuurvaste luchtbrug in de zon gepompt worden. Ja, dat lijkt me een goed idee - vivat aan de fladderende rokken!

***

De prof spreekt het woord 'dood' op hetzelfde ogenblik uit als het loeien van de sirenes van een passerende ambulance in de belendende straat. Ik vraag me af of iemand rondom me het ook gemerkt heeft.

***

Het woord 'warmkleun' is gepatenteerd. Door mij. Vanaf nu.

***

Spijtig, dat van François Sterchele en zijn ongeval. Ik bekijk de persconferentie van Club Brugge op DeMorgen TV. Best aangrijpend. 26 jaar.

***

Ik geef haar één euro vijftig voor een gesneden roggebrood. Aangezien het een mooi meisje is, overhandig ik haar het kleingeld in haar hand. Ze zegt danku, het bakkersmeisje, en ik zeg ook danku, want ik heb een brood gekregen en dan zeg je meestal danku. Of dankuwel of merci, maar dat doet er nu niet echt toe. Het is lente, dus ik kijk haar in de ogen bij het aannemen van het brood, en zij doet dat ook, andersom. Fijn, denk ik, zo'n brood.

***

Annemie, wij passen echt niet bij elkaar, zingt Buurman.

***

Van ver lijkt het alsof ze frieten aan het eten is. Met dit weer? Een closer look helpt me van mijn zinsbegoocheling af: het zijn ananasschijfjes.

***

Een of ander urgentieteam ergens in Engeland of omstreken, heet, zoals wij MUG hebben, CMERT. Russisch voor 'dood'.

***
Frisse lucht uit een open raam, vermengd met shampoo en de geur van sinaasappelschillen. Haaaaaaaaaaah.

Dwangbuis

Ondertussen in Wenen (repost)

2008-04-13T20:28:00.001+02:00

Aprilvis

2008-03-31T09:58:00.003+02:00

31 maart 2008 - Brussel/Hasselt - Voordat Steve Stevaert, gewezen stemmenkanon en huidig gouverneur van de Belgische provincie Limburg, zijn presentatiecapaciteiten kon demonstreren bij Brudio Stussel, is uw pseudo-professionele publicist Dwangbuis erin geslaagd een klein doch onderhoudend gesprek met hem te houden in de gangen van het VRT-gebouw. En ik kan u verzekeren, potverdorie, dat Stevaert wel érg aan de Katarakt-appeljenever had gezeten!

In niet mis te verstane bewoordingen liet Stevaert zich ontvallen welke plannen hij reeds in gedachten heeft voor het volgende jaar van zijn gouverneurschap, 2009. "Je lijkt me wel een toffe Limburgse jongen, dus aan jou kan ik het wel verklappen, vermoed ik [sic]. Onlangs heb ik enkele architectengroepen ontvangen, die ik heb voorgesteld het Provinciehuis aan de Universiteitslaan om te bouwen tot een, nu ja, noem het maar 'residentieel gouvernementeel paleis'. Ik zit nu al drie jaar in dat gebouw, maar ik voel me er niet echt thuis - er blijven een hoop dossiers liggen omdat ik me maar niet kan concentreren in die stoffige bureaus. In de lucht van Haspengouw, ja, daar voel ik me op mijn gemak, en op de terrasjes van de markt van Tongeren! En in de mijnstreek is [...]" Na een boutade van een minuut of vier lekte Stevaert wat concretere dingen over het ambitieuze bouwproject.

"Ik wil al langer van Limburg een Sterk Merk maken. Ik geloof dat ik daar tot nog toe vrijwel in geslaagd ben, maar dit gouvernementele paleis moet de bekroning zijn, de Conférencepeer op de taart, haha." Stevaert vertelde voorts dat het Provinciehuis moet worden omgebouwd tot een aangename ontmoetingsplaats voor alle Limburgers - al zou de nadruk liggen op de luxueuze privékamers van de gouverneur. De inkomhal, zo tekende Stevaert voor me op een bierkaartje, zal gesierd worden met opgeëiste beeldjes uit het Gallo-Romeins Museum, er komt een spa, een open perystilium met inheemse laagstamfruitbomen en misschien zou het nabijgelegen Kinepolisgebouw ook geannexeerd worden in het landgoed. "Ik heb premier Leterme gevraagd of hij wat ideetjes had - hij heeft tijd genoeg had om de classicistische architectuur van Château Belvedère te bestuderen - en vermoedelijk mag ik zelfs de bibliotheek van Alden Biesen laten overplaatsen. Hoera!"

Op de vraag wie dit allemaal zal bekostigen, maakte Stevaert een wegwuifgebaar. "Ach, ik ben vroeger socialist geweest: ik laat dit hele project verwezenlijken voor het gehele Limburgse volk, bijgevolg moeten zij ook maar mee helpen betalen." LRM heeft reeds toegezegd een ferme duit in het zakje te doen, vertelde Stevaert, en TV Limburg wil sponsoren. "Aan goedkope arbeidskrachten alleszins geen gebrek. De Oost-Europeanen die in de zomer fruit komen plukken in Limburg, mogen in het najaar bij mij op de travaux komen staan; bruggepensioneerde mijnwerkers zijn stevige kerels die ik best kan gebruiken; afgedankte Ford Genk-arbeiders zijn haast een onuitputtelijke bron van arbeidskrachten, en dan heb ik het nog niet gehad over de Maastrichtse coffeeshopjunkies dicht tegen onze grens."

Bij het zien van de ongeruste frons op mijn voorhoofd, haastte SuperSteve zich om te benadrukken dat alle Limburgers met hun problemen groot en klein welkom waren. "Euh, ik zal alles doen om het élke onderdaan naar zijn zin te maken in deze prachtige provincie. Er wordt persoonlijk op toegekeken dat fileproblemen worden opgelost, verzakte trottoirs, ongewenste zwangerschappen, laattijdige uitbetalingen van pensioenen en agressie op het openbare vervoer!" Op de vraag of Stevaert ook bereid is om desnoods de Noord-Zuidverbinding om te leiden tot in zijn privédomein, bleef het stil.

Dwangbuis

Epistulae (16)

2008-03-03T17:37:00.000+01:00

Dwangbuis groet Spirit

Beste

Onlangs sprak ik met een vriend die zichzelf links-liberaal noemt, en het als volgt verklaarde:
"Links: iedereen mag meedoen; liberaal: iedereen mag doen wat hij wil - samen is dat de perfecte wereld!"

Ik vind die uitspraak, en de combinatie 'links-liberaal' an sich een beetje paradoxaal. Misschien doe ik aan historisch determinisme en associeer ik 'links' te veel met het socialisme en 'liberaal' te veel met rechts, maar ik kan me niet inbeelden hoe uw partij deze epitheta kan combineren in pakweg een kleine open economie als de Belgische: laat u de vrije markt spelen en moedigt u privatiseringen aan, dan bent u liberaal, maar tegelijkertijd snijdt u daarmee in uw linkse vingers - het is niet alles fraternité en égalité in zo'n samenlevingsvorm. In het Rusland van 1890 waren links en de liberalen kat en hond, overigens.

Nu, we leven in België (Vlaanderen voor u), doch ik geef maar wat voorbeelden die mijn bedenkingen illustreren, in de hoop dat u de situatie voor mij kunt verhelderen. Hoe manifesteert dat links-liberale zich bij Spirit - en waarom dan geen banden met bijvoorbeeld Vivant in plaats van sp.a?

Bedankt

Hoogachtend

_________________

We begrijpen je verwarring over de termen links en liberalisme. Omdat dit wel vaker voorvalt, hebben we een brochure gemaakt met een woordje uitleg. Je vindt die terug in bijlage. Hopelijk wordt het een en ander hiermee duidelijk!

Vriendelijke groeten,

Pieter Vandenbroucke
Studiedienst Spirit
[http://www.meerspirit.be/vragen.php#vier]

Dwangbuis

2008-02-14T16:12:00.000+01:00

Een peuter kijkt me strak maar nieuwsgierig aan. Hij draagt een roze muts en sjaal met bruine jas. Het is koud en mist. 'Akom!' zegt de vrouw.

*

Een rokende Aziatische man blaast damp weg terwijl hij tegen zijn zoon praat. Geen handschoenen, muts of sjaal.

*

Iemand lacht naar me vanop haar fiets, ik lach terug maar de herkenning is bij mij niet wederzijds. Pas als ik haar gekruist heb, valt mijn frank.

*

Er loopt een spook dwars over de straat. Nog steeds mist.

*

'En jij bent zo blij' zingt een vrouw een kind voor. Het kind zingt mee. Dan opnieuw 'En jij bent zo blij!', het kind alleen.

*

Een duistere band uit de vroege jaren 70: Guru Guru. Eén van hun albums titelt 'Käng Käng? Guru Guru!' Jij mag raden welk dier er op de cover staat.

*

Nee, toch geen spook, maar de combinatie mist-laatavond deed wat anders vermoeden. Het vermeende spook is een man in slagersschort die een grote witte pot de straat over draagt. Het is kwart over 11.

*

Bondgenotenlaan: voor mij wandelen twee jonge vrouwen, leeftijd ik-studeer-nog-maar-ik-kan-al-aan-mijn-concrete-toekomst-denken. Halfweg het station en het Justus Lipsiusstandbeeld zet een oude man zich schrap om een papiertje op te rapen. Knieën van onwrikbaar staal en rug van gewapend beton.

*

Russisch tekstje. Er staat драматический театр maar ze leest грамматический театр, oftewel: 'grammaticaal theater' in plaats van 'dramatisch theater'.

*

De tweede poging van de oude man is tragisch. Hij spant zich helemaal in en hoewel hij niet soepel gebogen staat, kan hij met de vingers aan zijn doel. Ze grijpen, gritsen, friemelen, proberen. Na 5 seconden voorovergebogen te staan geeft hij het weer op. Hij ademt zwaar uit. Het linkse meisje voor me stopt, bukt zich, neemt het papiertje op, drukt het in de oudemanshanden en loopt verder. Nahijgend en met de ogen half naar de lucht zucht hij stil 'Danku, dankuwel', als een diepgelovige die de Genade heeft gekregen.

*

Khaled Hosseini, de opvolger van Dan Brown in de categorie 'veelverkopende romans die de tijd vullen op zomerstranden en in winterhuizen'.

*

Ik hoop dat de oude man, terwijl de meisjes wegliepen, een existentiële levensvreugde is overvallen, die van hem afstraalde in heldere rays of light en deze fundamentele tevredenheid hem binnenkort zacht zou doen sterven.

Dwangbuis

2008-01-27T19:58:00.000+01:00

wanneer wortet weer winter
Anna?

Hou nou maar je kop hoor
de anderen willen ook wat
van de tv horen

gaawe met de slee
Anna?

Je dochter komt morgen -
moet jij niet weer 'ns op
de wc? Hoe lang is dat
geleden?

driejenveertig jaar nalf
vandaag op de kop
ze wasso mooi
in dat jurkje en der lag
sneew

Een jurkje in de winter, ouwe?

Dwangbuis

Kentucky

2008-01-04T21:16:00.000+01:00

Nu, met de toenemende hetze rond de presidentsverkiezingen in de VS, herinner ik me een gesprek met een Amerikaanse enkele weken geleden.

Ik: So what state do you live in?
Zij: Kentucky. You know where that is?
Ik: Wait, let me guess... Er, first, southern or northern. I think it's... southern!
Zij: Yeah, okay, it's in the middle, but...
Ik: onderbreekt haar That means southern, yes! And now, west or east. Is it er west?
Zij: enthousiast Yes! Very good. And you know what the capital is? The capital of Kentucky.
Ik: I have no idea...
Zij: It's the same capital as Germany.
Ik: verward What? Er...
Zij: Come on! You do know the capital of Germany, right?
Ik: nog steeds verward Berlin?
Zij: verontwaardigd Nooo! Frankfurt!
Ik: But er... Frankfurt is not the capital of Germany.
Zij: It is!
Ik: Er... no, it isn't.
Zij: betrekt een omstaander Hey, what's the capital of Germany?
Andere zij: What? Berlin!
Zij: Oh. Well, anyway, Frankfurt is the capital of Kentucky.

Dwangbuis

Lijsje (22)

2007-12-24T08:25:00.000+01:00

Een Japanse kamikazepiloot zal op zijn begrafenis waarschijnlijk eerder iets van Korn dan van Silje Nergaard willen horen. Als jij echter een Belg bent (toi là, ouais), bestaat de kans dat je Afscheid Van Een Vriend van Clouseau wilt. Alright, no offence, maar dat betekent dat je creativiteit je al niet meer uit je kist/urne kan helpen. Ik geef toe dat, pakweg, een macarena ook niet hoeft: een afgelegen pygmeeënstam (de Batwa, ik noem maar iets) zou dat nog overwegen, in België zijn we al blij met een regeri excuseer ínterimregering.

Wat er ook van zij - want ik wijk af - ik suggereer hieronder vijf alternatieve muziekjes die 'dial 666 for boredom' kunnen tegengaan op een begrafenis. Ik wens ze je toe - euh, néé, niet de begrafenis, maar de muzie och laat ook maar.

* Dánarfregnir Og Jarðarfarir van Sigur Rós

Wat moeilijk om uit te spreken voor meneer misleider de priester, dat wel, al is er verder niks op te merken aan Deatch Announcements And Funerals van Ijslands Sigur Rós. Krachtig liedje, genoeg melancholie, ritmisch, instrumentaal en afwisselend. Een beetje af te raden voor mensen met een zwak hart, want we zouden zo wéér met een dode kunnen zitten.

* What Do You Go Home To? van Explosions In The Sky

Zelfde muziektrant als ut supra, namelijk instrumentaal, dromerig en krachtig. Let ook op de titel van het bijbehorende album: All Of A Sudden, I Miss Everyone.

* Also Sprach Zarathustra van Richard Strauss

Als je als dode een overweldigende indruk wil nalaten na de begrafenis - een tirannieke vader, zum beispiel - of gewoon niet voor al dat moderne gitaargedoe bent, is Also Sprach Zarathustra een goede oplossing. Sterk opgebouwd klassiek stuk waarbij in de climaxen zelfs geen nederdaling van God zou misstaan. En tja, met dit lied zijn de Kubrickfans in de kerk ook weer tevreden.

* Rebellion (Lies) van Arcade Fire

Ocharme een jaar of twee oud en nu al een klassieker. Let in de tekst niet op 'People say that you'll die faster than withouth water' maar op 'Sleeping is giving in so lift those heavy eyelids'.

* Satelliet Suzy van Noordkaap

Sorry Stijn Meuris, hier is ie denk ik niet voor bedoeld, maar qua lyrische gevatheid voor op een begrafenis kan het liedje wel tellen. Ook eentje waar ik spontaan in tranen bij zou kunnen uitbarsten, I admit.

Om duidelijke redenen vond je hier geen Nirvana, Jeff Buckley, Maya of Otis Redding. Fats Domino zou uiteindelijk wel nog kunnen, denk ik.

Zaaliek Kerstmies en wereldvrede voor iedereen

Dwangbuis

Soep

2007-12-10T23:05:00.001+01:00

We gooien soep in het toilet.

Bij de tomatensoep: "Iiieeeuuww, iemand heeft wel héél bloederige maandstonden gehad."

Bij de kervelsoep: "Tja, en dít... gadver, dit is zelfs te hardcore voor diarree."

Bij de soep-met-balletjes: "Er heeft een konijntje op het toilet gescheten."

Dwangbuis

Uitzonderlijke omstandigheden

2007-11-22T23:47:00.000+01:00

Een oude Aziatische man staat naast het fietspad te staren. Zijn lippen bewegen slightly en zijn blik gaat naar boven, ergens de wolken in. Ik kijk even mee, maar zie geen uitzonderlijke omstandigheden. Geen kometen, geen boeddhistische interventies in het aardse leven, geen door abracadabra opgewekte bliksem of regen.

*

'Wegens de geboorte van ons dochtertje Emiliana zal onze winkel tijdelijk geopend zijn van [...] tot [...]. Bedankt voor uw begrip.'

*

Een lekke voetbal in de waterloop.

*

Le Soir kopt: 'L'orange bleue pense à son atterissage'. De Standaard: 'Nieuwe regering tegen Kerstmis'. In buurlanden wordt er nog steeds over 'enterrement' gesproken.

*

De prof: "Dat volk werd beschouwd als mislukte Russen, zo'n beetje als de Limburgers euh mislukte Vlamingen zijn - euh néé! Afijn, ja, ik euh bedoel, ja, euh, hihi, ja, hálve Vlamingen hè, euh, achtergesteld". Uitzonderlijke Vlamingen?

*

dM3 berichtte over de blaam die de Belgische uitzonderlijke lange formatiegesprekken zijn voor ons land, wat voor een mal figuur we slaan in het buitenland - en zelfs meer: dat de kritiek verstomt en dat zulke idioterie blijkbaar wordt getolereerd. Hij roept op tot studentenprotest (hoelang is dat wel niet geleden ondertussen?) en tot het hamsteren van eieren, tomaten en uitwerpselen. Ik ben het niet met hem eens, maar start geen polemiek. Ik zeg alleen maar dat Dwangbuis pas in actie zal treden (*) wanneer hij niet meer wakker wordt in België. Hardcore opstanden zijn op dit moment nog minder te prefereren dan vreedzame initiatieven.

*

Telefoon, stilte. De man aan onze kant van de telefoon fluistert, kreunt bijna dat hij er onmiddellijk zal zijn. We schatten hopelijk de situatie te ernstig, te uitzonderlijk in.

*

- Нет, у нас уже не этот размер...
- как жаль!

Dwangbuis

(*) Ondergronds gaan, aanslagen plegen op separatistische politici, propaganda verspreiden en het volk mobiliseren, die dingen, dat wordt in de republiek Vlaanderen Dwangbuis' hoofdbezigheid. Ik reken in dat geval op u.

Wat er vóór je in de les gebeurde

2007-11-02T14:17:00.000+01:00

Rond een uur of vijf begint haar aandacht wat te verslappen - het is net pauze geweest, maar ze is blijkbaar van zin om die pauze over het laatste uur verder te zetten.

Hey, we komen niet hoor, vanavond, Bert is een beetje moe. Hij is eigenlijk blut :) Kom ma af of laat ma iets weten als jullie nog iets willen gaan drinken. Kus E.

Bestemmeling onbekend. Er worden duidelijk plannen gemaakt (en plannen afgezegd) voor de avond.

Lief, wil jij straks een pakje winfield meebrengen? Ik kan er niet meer omgaan [sic]. Kus.

Deze gaat naar 'Bertje', de given name van haar vriend in haar adressenlijst en dezelfde manspersoon als in het vorige sms'je, neem ik aan. Er prijkt alleszins een foto van het koppel 'in tongzoenactie' op het hoofdscherm van haar gsm.

Ik ben iets na 6 op mn kot. [...] Vergeet je de sigaretten niet? Kus.

De sigaretten zijn belangrijk, weet ik ondertussen. Tussen dit en het vorige sms'je liet 'Bertje' voorts nog weten, in minder mooi Nederlands, dat hij zijn trein gemist had maar dat hij in aankomst was. Veel smileys.
Na de derde telefoonepistel eist ze de gsm van haar buurvrouw op en start ze een spelletje: rood balletje, parcours afleggen, iets Mario-achtigs. Ook daarbij is haar concentratie zoek; ze zucht, begint opnieuw, speelt zich weer vast, legt de gsm terug, kijkt naar het bord, en begint opnieuw met spelen. Van miserie.

Dwangbuis

Der Machine

2007-10-16T22:15:00.000+02:00

Ik ben een meisje. Ik denk dat ik me wel amuseer hier, zo. Daarnet kon ik de bewegende mensen nog op een hand tellen, maar nu loopt het al aardig vol. Mijn vriend - ze geloven toch dat het mijn vriend is - heeft al met me gepraat. We hebben wat gedronken, en daarna verplaatsten we ons naar een soortement van tafeltje aan een kolom. Dat is de 'veilige' plaats, niet alleen hier in Der Machine, ook gewoon in andere oorden van vertier, voor hen die het midden houden tussen dansen en de toog. De mensen zijn blij, ik straks.

***

Figuur 1.5: Productie zet inputs om in output

Lopende inputs: shampoo, water, elektriciteit...
Arbeid: half uur werk door kapper
Kapitaal: kapsalon, zetel, schaar, handdoek, spiegel... vaardigheid en
kennis kapper
Productieproces: haarknippen
Output: geknipte haardos

Uit: Inleiding tot de economie, L. Berlage en A. Decoster,
Universitaire Pers Leuven, 2005

***

Ik hoop dat de jongen en het meisje daar, die ook aan de pijler staan, me niet zien nu. Ik denk dat ik nooit meer met mijn denkelijke vriend wil spreken, ik ween. Als de jongen me ziet, hoeft hij zijn hersenen helemaal niet in honderd bochten wringen om te snappen wat me nu overkomt. Hij wil me aanspreken, ik heb het aan zijn vlugge blikken gemerkt - dat hoeft niet. Zo meteen zal ik roepen, voor zover dat dat hier gaat, ja, naar mijn vriend. Ze zullen ons zien gesticuleren naar elkaar; tussendoor pareer ik, tussendoor laveer ik, ik leg mijn hoofd af en toe terneergeslagen euh neer. De mensen zijn blij, ik binnen enkele ogenblikken.

***

"Euh, sorry, maar, euh, ik zou mijn pint ietsje verder van de rand zetten als ik jou was. Ze gesticuleert nogal veel, naast jou." Ik wacht niet op goedkeuring en voeg de daad bij het woord. De hand van de man gaat in een angstreflex mee met de mijne, doch wanneer ik hem op het dreigende gevaar wijs, ontdooit hij. Hij steekt z'n duim op, zegt "Merci jong". Wat ik niet weet, is dat hij me extra wil belonen: ik krijg een zoen van mijn vriendin - aha, dat was de gefluisterde boodschap in haar oor. "Jeuj" glunder ik.

***

Kijk, zie je wel dat het niet nodig is? Ik mag best droevig zijn, hoe droevig ook, nu heb ik mijn vriend (denken ze) weer vast. Wat een teleurstelling zou dat geweest zijn, als die jongen me was komen troosten. Ecce homo, ik kan het zelf, bij mezélf, ongezien. Zij houdt van strelen, dat is graag gedaan, ik heb twee handen ja, en nu weet ik wat ermee gedaan.

Dwangbuis

Blanco Regel

2007-10-02T00:45:00.000+02:00

Terwijl jullie misschien zitten te wachten op de 'vervolgen' van mijn kortverhaal Volja, wordt aanstonds een een jaar oud verhaaltje van me, Spatten, gepubliceerd in De Galerie van e-zine Blanco Regel. Het nawoord erbij krijgen jullie al:

Een begenadigd schrijver beheerst ze beide: de kunst van het kortverhaal en die van de roman of novelle, zoals een wijze wetenschapper niet alleen in zijn eigen vakgebied naar bewijzen zoekt, maar ook kaas heeft gegeten van andere takken.
Die twee zijn, naar mijn mening, twee tegengestelde werelden: de schrijverssoort die gedijt in de romans, heeft als hoofdtaak om zijn personages zo lang mogelijk zo geloofwaardig mogelijk te houden - of de lezer haakt genadeloos af. Het andere genre, dat van de korte verhalen, heeft niet per se nood aan een oerdegelijk personage (meestal worden ze zelfs helemaal niet fatsoenlijk beschreven door het verhaal heen), maar net aan verrassing, hocus pocus, pief poef paf en kronkelingen. Hier moet de lezer met een even verzadigd gevoel het boek dichtslaan, doch met een andere invalshoek: eentje van instant verwondering, eerder dan uitgestelde voldoening.

Datzelfde doel heb ik met 'Spatten' beoogd. Hoewel ik al veel duidelijk maak tijdens de gebeurtenissen, wordt er toch het een en het ander duidelijk op het eind, zoals de titel. Stilistiek en taalspitsvondigheden waren ondergeschikt - enkel de naïeve verteltrant van het hoofdpersonage moest doorschemeren.

Ach wat, onthoud maar dat de dingen (mensen incluis) gewoon anders worden als je ze vanuit een ander standpunt bekijkt. Of je nu Vladimir Poetin of Jan Modaal heet.

Dwangbuis

Lunettes

2007-09-21T08:20:00.000+02:00

... en wat zie ik er tegenwoordig toch arty uit met m'n nieuwe bril! On-weer-staan-baar zeg ik u.

Dwangbuis

Volja (1)

2007-09-15T13:56:00.000+02:00

[1903]

"Heer, u heeft me belogen".

Zijn woorden klonken heel wat minder gedecideerd dan ze hier neergeschreven lijken, en toch waren ze genoeg als steen in de vijver van лорд Fjodorov. De landheer bleef even een op sterk water gezette veldmuis aanstaren en draaide zich vervolgens om. Zijn hele lichaam was nu op de boer gericht, met uitzondering van de ogen. De boer had allang spijt van wat hij had gezegd - hij hoopte, denk ik, dat hij zich niet had laten overhalen en op dat genante moment gewoon een romanfigurant was uit een boek van Fjodorovs bibliotheek. Dat hij een verkleurd blad was dat zich geruisloos onder het humus kon vermengen en de grond vruchtbaar hielp maken voor de komende oogst.

Heer Fjodorov blikte voor het eerst uitgebreid op een van zijn landbewerkers. Boer Volja volgde wat er gebeurde, nee, wat er níet gebeurde, hoe zijn vettige haar werd bekeken, daarna zijn hals, waar hij al twee handen kon voelen, de hoed in de hand achter de rug, de nederige houding waar hij nooit iets mee zou bereiken, de etensresten en de dikke teen uit de lompen om zijn voeten.

Is dit het dan, het socialistische vaderland, vroeg ik me af en dat vraag ik me nog steeds af. Toen huiverachtig, nu spottend - maar dat is een ander verhaal.

"Zo, Volja..." Het feit dat Fjodorov dit voorval niet afdeed als een boerengril en er wél op antwoordde, mocht grote verbazing wekken. De stem van zijn landheer deed de boer opschrikken uit zijn panische en tegelijk berustende slaapstand. Zijn mond opende zich wat meer en de linkerwenkbrauw trok zich omhoog: een verwachtingsvol kind, een kind, Volja.

"Wat doe je daaraan, jongen?" Hier had hij niet op geoefend.

"Wel?" En Volja begon spontaan te vertellen. Hij fluimde en vertelde.

[...]

Dwangbuis

Schrijf!

2007-09-08T16:31:00.000+02:00

Is het die maand extra vakantie, of een gebrek aan zelfdiscipline? Er schreeuwt alleszins een kortverhaal om aandacht in mijn hoofd, maar ik snoer 'm de mond. Ik krijg weinig op papier - het verhaal wil maar de schrijver niet en da's meestal andersom.

Dwangbuis

May de was be with you

2007-09-02T11:35:00.000+02:00

Uw publicist (of voor wie hij doorgaat) zette gistermiddag en -avond de maand september flink in met Laundry Day. Nog nooit geweest, laat staan dat ik iéts snapte van de regelingen van het openbaar vervoer (tram 8 op het spoor van tram 4, hu?) aldaar. Gratis meereizen gaat übrigens ook in Antwerpen, maar dat terzijde.

Aan de kaaien van de Antwerpse haven vroeg ik me nog steeds af waarom bussen niet stoppen aan haltes waar ze horen te stoppen, maar une bonne demi-heure later stond ik inmiddels hip bewegend te zijn aan het Red Bullpodium, temidden van bekend volk ook nog. Justin Tenzz waagde het gedurende vijf seconden met Bryan Adams te flirten - gelukkig voor hem was het publiek om half vier nog niet goed wakker en werd het door de vingers gezien. Het Rockstarz-duo slaagde er zelfs in om By The Way van de Peppers anaal te verkrachten - al maakten ze dat (voor mij) lichtelijk goed door It's The Beat van new-ravesensatie Simian Mobile Disco in de strijd te gooien. Die laatste hoorden we ook terug bij Guy-Ohm vs. Hazcaso aan het L'Oréal House, doch vóór hun turntables was er minder sfeer te vinden dan in het aanpalende L'Oréal-kapsalon. Niet helemaal hun schuld, maar dat zegt toch genoeg.

Van Guy-Ohm naar Sven Van Hees en tja, daar had geloof ik niemand veel op aan te merken. Met reden op het hoofdpodium gezet voor mijn part, én volk van Maxim Lany afgesnoept, for sure.

Met een lege blaas en een volle maag richting de Underground. Geen toeval dat net zij de grootste respons van de toeschouwers kregen, want je kon de dj's hun platen hóren beroeren, zo klein was de afstand muziek-publiek. (*) De perfecte locatie voor reggae, dancehall en wietrokende studenten: de Underground tussen 8 en 10, met High Grade Sound. Eerst een tussenstopje bij de drum 'n bass van het Gentse Millenium Kru en dan de hartverscheurende keuze tussen Redhead in de Jimburcht, of TLP bij Wrangler. Ik weet niet wat u zou kiezen, maar mijn voorkeur ging uiteindelijk uit naar Steve Vangilbergen ofte Redhead - minimal draagt nu eenmaal mijn voorkeur uit op muziekvlak. Halverwege kwam Trish Van Eynde zijn troepen al inspecteren en hij moet, daar ben ik zeker van, tevreden naar beneden geblikt hebben op de dansende massa. Die dansende massa blikte vervolgens zelf verliefd naar boven - uitstekende punten op rapport van Redhead dus, en daar moet zijn mascotte-voor-een-dag, de uitgelaten pluchen olifant, het er ook mee eens geweest zijn.

De laatste attractie (het kampioenschap pc-werpen heb ik gemist) bevond zich op de trein naar huis: de gekke man die zijn vrouw aan haar tenen (!) boeide met een elastieksken. May de was be with you.

Dwangbuis

(*) De onderlinge afstand publiek-publiek was ook vrij 'smallekes', dus net géén aanrader voor... euh claustrofobisten.

Ik trek ten strijde

2007-08-25T20:11:00.000+02:00

Ik zal me terugtrekken in mijn hoofdkwartier. Ik zal een wapenvoorraad inslaan - rookbommen, schijnmanoeuvres, repeteergeweren en ballistieke kennis - om vervolgens nauwgezet de vlaggetjes met de vijandige posities uit te zetten op het terreinbord. De zwakke plekken van de vijand zullen genadeloos blootgelegd worden; mijn infanterieafdeling, mijn trouwe bondgenoten mijn hersencellen, zal uitgestuurd worden. Ik reken op numerieke verliezen, jazeker, en demotivatie, maar er zal weinig bloed vloeien en de versterkte burchten van de hostis zullen één voor één ontmanteld worden. Waar ik vorige keer met een bang hart ten strijde trok, en slechts gewapend met bajonetten, zullen nu veldcommunicatie, munitieverdeling en rantsoenering vlekkeloos verlopen. Deze strijd wordt geen slashermovie, doch een beredeneerde, zuinige zege voor mijn regimenten. De Slag bij Brussel, op dinsdag 28 augustus, wordt memorabel om de verbetenheid van de overwinnaar.

Enfin, dat hoop ik toch.

Dwangbuis

KEIHARD BOEM PATS

2007-08-19T17:08:00.000+02:00

Ik studeer.

Er staat geen prullenmand in de buurt en de tafel ligt vol, dus plooi ik het A4'tje dubbel en... gooi het de grond op. Dat lukt met het eerste, maar niet met het tweede blad: het schept lucht, zweeft verder, en belandt onder mijn bed. Ik sta op om het afvallige velletje papier er vanonderuit te halen. Eerst zet ik me op m'n knieën, dan leg ik mijn linkeroor op het parket, met mijn armen naast me in een hoek van 90 graden, en voor ik het besef fantaseer ik mezelf in een 1958-westernfilm (ik ben de goeierik). De rail is koud aan mijn oor; ik hoor een trein aan komen tsjoeketsjoeken en schiet meteen in actie. Het snoer van de detonator rol ik uit tot ik mezelf in een onbenullig struikje kan verbergen, om vervolgens KEIHARD BOEM PATS de goederentrein van de maffia op te blazen.

Ik euh... was niet zo geconcentreerd bezig met leren.

Dwangbuis

Samenvatting van de week

2007-08-11T14:20:00.000+02:00

Oh, ik wist niet dat ik achtervolgd werd, sorry - Een buffermengsel zorgt ervoor dat de - Nu mag de wereld op mijn kop vallen - Jij hebt totaal geen zeggenschap meer - Schijt - Mag ik uw treinkaartje eens zien tsjk tsjk tsjk tsjk - Marco Bailey al om twee uur - Fijn, verras mij - Welk weekend draagt jouw voorkeur uit - Ik heb de telefoon bewaakt als een trouwe hond zijn baasje - Dat de Zuid-Koreaanse gijzelaars snel vrijgelaten zullen worden - Een sambuca of twee - Pianovingers - Ik krijg het zuur van witte wijn - De hond wil ook meedoen - Hier is het om te kakken - Nog tot vier uur - We spreken elkaar - Om er in september stevig in te vliegen - Broodhoer - 't Is weer voor sigaretten zeker - Fiero, Rosso of Bianco - Hierbij nodigen wij u vriendelijk uit voor de volgende - Dan gaat de mama dood - Wilt u ook zo'n strakke buikspieren - Aan 100 ml 0,2 M NaOH wordt een oplossing van 7,3 g HCl in 100 ml water toegevoegd. Bereken de pH - Narcistje - Topslager Siegi - Ik ga je missen

Dwangbuis

De breuklijn

2007-08-05T10:03:00.001+02:00

De man ijkt zijn woorden
in het tafelblad de
moeder veinst kokende
aardappelen het kind
heet babyfoon

Hierin schuilt de dood
van het Panamakanaal:
gebrek aan inhoud
(vissen)

Dwangbuis

Levenswijsheid

2007-07-30T09:51:00.000+02:00

"Ach, die man heeft alles wat hij nodig heeft om gelukkig te zijn: een vrouw van wie hij houdt, twee fijne kinderen, een job die hij graag doet en een Volkswagenbusje."

Dwangbuis

2007-07-24T09:44:00.000+02:00

Dwangbuis voelt zich mentaal niet helemaal in orde - psychologische groeipijnen zeg maar - en dat werkt in op zijn schrijverstintelingen. Geen hoogstaand gepalaver dezer dagen dus, maar ik doe mijn best, lieverds, ik doe mijn best.

Dwangbuis

Vrijen

2007-07-18T19:03:00.000+02:00

Ha, ik wist het maar ál te goed, sloeber die ik was, en toch vroeg ik het, toch wilde ik weten hoe mijn ouders zouden reageren.

***

Soms, op een kruispunt, bij een zebrapad [...] kan je oogcontact maken met andere weggebruikers, met een voetganger die wil oversteken bv. Oogcontact is een basis van verstandhouding en dus van veiligheid. Maar let op: pas als het wederzijds is [sic], is er sprake van oogcontact.

(uit: Autorijden van A tot Z, 11e druk, New Traffic Books)

***

'Rijen is niet hetzelfde als vrijen' stond er op een campagnebord langs de autosnelweg, 'Houd dus afstand!' Ik merkte het paneel op terwijl ik op de achterbank zat, maar zo ver voorovergeleund dat ik met m'n hoofd en bovenlichaam tussen de stoelen van mijn ouders zat gewurmd. Ik snapte hem meteen, dat opschrift, en toch vroeg ik het, toch wilde ik weten hoe mijn ouders zouden reageren. Vader grijnsde, moeder legde met een schijnbaar gemak doch omzichtig uit wat de reclamegoeroes van de overheid daarmee duidelijk wilden maken. Ik knikte, en liet hen er verder maar mee worstelen.

Dwangbuis

2007-07-14T11:28:00.000+02:00

... maar ik voel me niet per se anders.

Dwangbuis

Storing / ruis

2007-07-08T10:55:00.000+02:00

In het noorden van Zuid-Afrika werd een baby met vier benen geboren. De krant citeerde een insider die, naar ik durf afleiden uit de aard van de gebeurtenis, enthousiast en opgewonden had laten optekenen: "Zoiets hebben we in geen tien jaar meer meegemaakt!" De Zuid-Afrikaan vertelde waarschijnlijk duizenduit, alsof hij net de Heilige Graal had ontdekt, of clean de Tour had gewonnen. De reporter moet er gretig in zijn meegegaan.
Elders vind ik een interview met een koppel dat binnenkort zes kinderen zal hebben: een dochter van vijf, een dochter van drie, en twéé paar eeneiige tweelingen tegelijk op komst. "Ze zijn allemaal even welkom", luidt het.

Twee spelingen van de natuur elk aan een kant van de wereld, en ik kan niet meteen besluiten wie er nu het gelukkigst is.

***

Ik kijk geboeid naar 'La Voile Jaune', een schilderij van Fransman Paul Signac. Het aantal verfstipjes tellen is monnikenwerk - ik begin er niet aan, maar het is wel duidelijk dat een schijnbaar ongeordend kleurenpalet van spatjes een spel opwekt van avondtaferelen met reflecterend havenwater en lichtjes op de kade. Híer zijn de details van belang, de schaduw en de verftechniek, niet de ruis maar wat het oog daar achter kan ontdekken.

***

Meneer X vindt Mogwai 'oorverdovende noise' (sic), mevrouw Y is hevige fan en meneer Z hoeft niet eens een radio. Wat kan het hem schelen wat postrock is.

***

Oorlog werd niet als slechts beschouwd, het was een kortstondige storing in de vrede die de ánder had uitgelokt of die nodig was om alles weer in de plooi te leggen. De juiste plooien waren voor de ene partij echter niet noodzakelijk ook de juiste voor de andere partij en tja, dan duurde het al een keer langer voor het leven weer verder kon - dertig jaar in Europa, zes dagen in Israël of zeven jaar in Gallië - zoals iedereen gewoon was. Nonconformisme heette destijds nog simpelweg ketterij of landverraad. Antiruis.

Dwangbuis

Epistulae (15)

2007-07-04T10:27:00.000+02:00

Dwangbuis groet de Vlaamse overheid

(klik)

Dwangbuis

Koppeke leeg

2007-06-27T18:56:00.000+02:00

"Ginder is iets gebeurd" wordt mij verteld. Ik zie oranje lampen en fluorescerende kepieën - een ongeval of iets dergelijks. Bono zingt wat van 'oeehoooee' en 'eend leuf de swietest ting' in mijn oren; onderwijl schijnt een avondzonnetje op mijn neus. Goed zo, denk ik, en ik gedachtezing een beetje mee. Koppeke leeg, auto zonder bestuurder.

Dwangbuis

2007-06-21T14:41:00.000+02:00

Zo, na twee weekjes eindexamens afprossen (prossen, kent het Nederlandse lezerspubliek dat?), ochárme twee weken, is Dwangbuis weer in het land. Hij heeft op de kalender gekeken en kon de datum niet meteen in verband brengen met het weer, maar dat is niet zo erg. Dwangbuis is blij met alles wat zal komen, of dat nu hagelbollen dan wel processierupsen zijn.

Hij denkt aan de geuren (indrukken) die in zijn hoofd ronddolen en zich soms vermengen: vers gemaaid gras, ontsmettingsalcohol, b delicious, asfalt op regen, brood, een overdosis inkt.
Hij denkt ook al een beetje aan 10 juli om 14 uur, aan een pasfoto zoeken voor z'n rijbewijs, aan de kribbel onder het contract, aan de projecten die hij wil verwezenlijken met Vrijersvoeten, aan het geel van de zon tussen zijn boterham, aan geld verdienen.

Hoi, Zomer.

Dwangbuis

Dag van de

2007-06-01T07:41:00.000+02:00

Jullie vergeten ook even niet dat het vandaag Relativeerdag is, voor de derde keer sinds ik die heug'lijke dag zelf in het leven geroepen in 2005? Als je een verstokte roker bent en gehoor wilt geven aan de antitabaksdag vandaag, kun je die twee 'evenementen' aan elkaar koppelen en de afkickverschijnselen in de wind slaan: "Och, morgen ga ik stoppen met stoppen". Of iets dergelijks.

Dwangbuis

Agitatio

2007-05-28T16:21:00.000+02:00

Een vreemde, ja zelfs bijna buitenmenselijke kracht heeft zich de laatste maanden (en zeker weken) van mij meester gemaakt, een agitatio, onrust, die ik er niet meteen zal uitkrijgen.

Die innerlijke hyperactiviteit is voor 90% te wijten aan het naderende einde van mijn 'gewone' schoolcurriculum. De aanblik van een universiteitsstad, van verregaande zelfstandigheid en de gedachte dat, na een oceaan van 3 maanden vakantie nota bene, binnen afzienbare tijd ik zal studeren waar ik me nú al op voorbereid, is te aanlokkelijk om nog normaal te kunnen functioneren in banaliteiten en in in je hoofd drammen wat er toch zo weer zal uitlopen. Ik idealiseer, ik vertel mezelf dat mijn ziel jeukt omdat de toekomst dra verleden zal zijn, zodat ik achteraf kan zeggen: "Daar heb ik naartoe geleefd, ik heb mijn hoofd leeggemaakt om die 'postsecundaireschooltijd' ten volle te kunnen beleven".

Ik geloof in de magie van de nakende toekomst, ik dénk het en ik zég het en ik besef het elke keer liever. Ik zie mezelf graag en de hele wereld erbij; met elke seconde die wegtikt word ik poëtischer, optimistischer, liefdevoller, verbetener, more determined, en krijg ik steeds minder gefyrofobie: ik wil álle bruggen oversteken, ik wil ik wil ik wil.

Dwangbuis

2007-05-23T14:53:00.000+02:00

waar in het bos
waar in het bos
waar in het bos

waar tussen de bomen
lengsbij de takramen
is de eekhoorn gekomen

waar in het bos
waar in het bos

tussen de bomen
of in of op of onder of of
is de eekhoorn gekomen

waar in het bos

ligt nu verstopt
de eikel met de
eekhoornbruine
eekhoorndop

Dwangbuis

Men herkenne...

2007-05-18T10:14:00.001+02:00

...de cultuur van het land aan de manier waarop het weerbericht wordt gepresenteerd. Die vaststelling maakte ik, met prutogen en de zapper in de hand, des morgens, en ik deed maar alsof ik er mensenlevens mee had gered.

De oosterburen van Polen kijken naar een vrij statische weerkaart, waarvoor een streng ogende vrouw is geposteerd. Ik weet niet wát ze zegt - ik onderscheid enkel medeklinkers die in Scrabble véél punten waard zouden zijn - maar ik weet wel hóe ze het zegt: afstandelijk, blits, als een hyperambitieuze zakenvrouw het haar strak achteruit en in een knotje. Ze staat links, half in half uit beeld, wijzend naar haar moederland. Geen spat van een glimlach. Au.

CNN heeft ook een vrouw voor het weer en zij doet het een pak wulpser dan haar Poolse collega: met volledige octaven en toonladders kakelt ze de kijker door de kaart van de wereld. Elk werelddeel krijgt ongeveer twee seconden zendtijd, net genoeg om te zien dat er érgens een wolkenzone is. Boven euh, ja, euh, niet gezien.

Niet toevallig zie ik parallellen in enkele van de meest katholieke landen van Europa (ik noemde al Polen): een besnorde, de vijftig voorbij zijnde Italiaanse weerman in strakke militaire tenue. Tiens, ik zie dubbel - de Polen hebben dezelfde schijnbare onkreukbaarheid. Als er in deze twee landen 15 °C wordt voorspeld, zál het ook 15 °C zijn. En geen halve graad minder, verdomme.

Aan de überkant van de taalzone, by the Wild Walloons, doet de weerman het nog min of meer normaal. Ik merk zelfs een gelijkaardige structuur in het weerbericht. Zo veel verschillen we dan blijkbaar ook niet van onze mede-Belgen, Filip!

En ach, over de Portugezen valt niets bijster interessants te melden (je zou denken dat je naar een fitnessprogramma zit te kijken) en evenmin over dat andere deel van Iberië, Spanje, tenzij je graag decolletés binnengluurt. In de studio daar moet het even warm zijn geweest als in Bahrein nu.

Dwangbuis

Lijsje (21)

2007-05-14T19:29:00.000+02:00

Hoera'tjes, een spelletje!: combineer de jaartallen links met de juiste songtitels rechts (de groepen moet je er zelf maar bijdenken, als dat helpt).

1967	Rome
2007	Theme From S-Express
2004	Tell Me 'Bout It
1989	Money
2007	Muscle Museum
1999	Een Heel Klein Beetje Oorlog
2005	Light My Fire
1973	The Birth And Death Of The Day
1993	So Here We Are (Liveset: Black Session2)
2007	Foxtrot Uniform Charlie Kilo

Dwangbuis

Herfstkool en vorige week barstte de zon

2007-05-10T18:19:00.000+02:00

Dwangbuis

Epistulae (14)

2007-05-06T10:24:00.000+02:00

Dwangbuis groet Annick Van Uytsel

Sorry, een goeie openingszin kan ik niet meteen bedenken - de reden heet 'verbijstering', naar alle waarschijnlijkheid. Uiteindelijk kán ik je ook niet veel schrijven: een leeftijd en woonomgeving gelijk hebben is niet meteen de aanzet om A4'tjes vol te schrijven met diepzinnige vertelseltjes.

Ik heb me een keer proberen af te vragen wat een mens bezielt. Tot daar lag mijn inlevingsvermogen; mopjes als 'Het is groen en het komt niet buiten als het regent: een gemeentewerker' zitten ook in dat deel van het brein. Zoiets kun je je voorstellen. Al wat achter die grenzen van mijn verstand ligt, wordt spontaan gecensureerd wegens te morbide. Hóe het een mens bezielt, ligt in een dergelijke duistere, likkende afgrond, maar blijkbaar geldt dat niet voor iedereen. Sommigen bezoeken de twilight zone van hun geest vaker/liever dan anderen, al gaat dat overduidelijk ten koste van hun normale omgang met de mensen. Ten koste van heel hun persoonlijkheid, zeg maar gerust. En andermans leven, ja, ook dat nog.

Tja, Annick, geen persoonlijkheid is het minste wat ze je kunnen aanwrijven. Ik lees, zie en luister naar de reacties op de verschillende media en ben stiekem trots op de wereld. Dat afstotende deel van de moderne beschaving is dus maar een dun cellofaanlaagje dat je er met je nagels zo kunt afpeuteren. Daaronder zit inzet, jeugdig enthousiasme en idealisme, fraternité. Uit die fundamenten is nu alweer een hoeksteen weg, en er kraakte wat. Het kraakt nog steeds, Annick, er is wat naar beneden gevallen - doch geen nood, dat leggen je vrienden en familie wel weer op z'n plaats, als ze hun oceaan hebben getreurd.

Je hebt mijn zegening, en geef je moordenaar een flessenhals in zijn strot van me, als je 'm ergens tegenkomt.

Dwangbuis

Wegens de vergankelijkheid van de huidige hot weathers...

2007-05-02T19:52:00.000+02:00


Pluk een spel Patience          Ga in een nest gaten
uit haar haar en ontdek         in de ozonlaag zitten
dat je elke keer uitspe         maar je poep doet g
elt.                            een pijn.


Maak vlechtjes in de            Speel tulptrombone en
halmen want anders w            harp een krekel of maa
ordt het rogge vanze            k zelf je muziekjes.
lf brood.

Dwangbuis

Zappa

2007-04-29T10:42:00.000+02:00

"Suzy Creemcheese, baby, what's wrong?"

***

Zondag 29 april, 18h55, deel twee van de Frank Zappadocumentaire in Het Uur Van De Wolf (Ned2).

***

"Modern music is a sick puppy"

***

Volgens de officiële Zappa-site leeft snorremans verder in een baan om de zon, als een soort van planeet dus, in de moleculaire biologie - ik verdenk de sitemaster ervan de 'bewijzen' zelf te hebben gefabriceerd - en als een 'jellyfish'. Hoewel hij eruitzag als de nieuwe Messias en zich om bovenstaande redenen blijkbaar met de natuur vereenzelvigt, haalde hij zijn neus op voor hippies. Geen 'free love' maar 'free music'.

***

"The audience was screaming 'We want a revolution!' but he said: 'No! Evolution!' "

Dwangbuis

Tuinhuissyndroom

2007-04-25T21:00:00.000+02:00

Tuinhuissyndroom [o., het ~, geen mv.]: 1. [lett.] het natuurkundige fenomeen waarbij uw houten tuinhuisje des zomers verandert in een Turks stoombad; 2. [i.c. de klimaatproblematiek] algemene benaming voor de opwarming van de aarde die zich manifesteert op ongeoorloofde tijdstippen van het jaar, zoals de maand april; 3. [fig.] een cascade van psychologische symptomen zonder enige aanwijsbare ziekte, die zich kenmerkt door een innerlijke onrust - een bijna dierlijk instinct dat u zegt een ei te moeten gaan leggen -, een doorgedreven optimisme alsook idealisme, en de drang van iedereen te gaan houden.

Dwangbuis

2007-04-21T17:40:00.000+02:00

Fragmenten uit het 'in memoriam'-relaas van de Griekenlandreis, in onchronologische volgorde:

Je staat in de badkamer, kijkt van het raampje dat je net hebt opengezet om de stank te verjagen naar de aangekalkte, roestende, schilferende douche. Je verkeert in een psychologische strijd met de voorzieningen in deze hotelkamer: ofwel ga je nu écht douchen maar zal je spijt hebben dat je geen vijf liter Dettol bij je hebt, ofwel hoop je op een betere hygiëne in het volgende hotel en ben je bereid zó in bed te kruipen. Ongelooflijk, de oude Grieken hadden een aparte godin voor de huiselijke gezondheid, Hygièna, terwijl de moderne Grieken zich daar niets van aantrekken, noch op straat, noch in hotels.

In de toeristische buurt van Athene voel je je in Turkije: oude snorremansen die op de grond spuwen en daarna in gebroken Engels klanten binnenlokken; dicht op elkaar gepakte huizen; platte daken, flats zonder ramen maar elk mét airco en een satellietschotel.

’s Middags lig je op de openbare weg, met je gezicht vlak in de Griekse zon, de zon die ze nergens anders zo hebben, met je buikje rond van Griekse degustaties en een zonnebril van faaif joeroows op je hoofd.

Het nieuws verspreidt zich meteen over de hele groep: vliegtuig meer dan een uur vertraging. Je staat daar, kijkt naar de ratelende bordjes, en denkt: Nja, we gaan meer van die luchthaven hier zien dan van Griekenland.

Als je je het weerbericht nog goed herinnert, is het die eerste dagen niet zo’n geweldig weer. Voor de zekerheid heb je je rugzak volgepropt met regenjas en een lange broek aangedaan. De gids in het eerste museum in Athene is in een sadistische bui en verkondigt aan iedereen die het wil weten dat het tot maandag slecht weer is – tja, nu maar hopen dat het toch tenminste retsina zal regenen.

Nog voor je zal aanschuiven aan de Griekse godendis (frieten en vlees verrassing), word je op een zwemgelegenheid gewezen. Gejoel - dat de zon er niet meer is, maakt niet uit - het kan niet elke dag bergschoenen zijn. Er wordt een strandbal opgeblazen, vijf seconden later nog een, omdat de eerste al over het muurtje is gevlogen.
Je denkt aan wuivende palmbomen, een verlaten strand, warmte onder de voeten. Je krijgt ijsbeerwater, witplastieken meubels en een kiezels. [...] De strandbal gaat weer weg en de zwembroek in de koffer.

Dwangbuis

Lijsje (20): fascinatie

2007-04-16T07:53:00.000+02:00

waarom de fles melk niet voller mag

of ijswagens ook een leurderskaart moeten hebben

affectiestoornissen

de radde geest van kinderen

het bloedstollingssysteem

de papa die zijn zoon op de fiets stevig vasthoudt in het drukke verkeer

waarom je je al kleine terras nog wil volproppen met satellietschotel

instrumentale muziek

wanhopigen

het transportverkeer van mieren

ironie of niet

feminisme

stedelijke nachttaferelen

wanneer verraad de moeite is en wanneer niet

dualiteiten

Album 40-70

2007-04-11T19:21:00.000+02:00

Ontkennen is de moeite niet want ik ben alleen ja
geweest, ja aan de communisten

hier ik rode vlag met rafelrand

ja aan de masochisten wat heb ik mezelf ontmind

ja aan de maagdelijkheden van kraakpanden

hier ik seventies

vriendinnen in commune gegriefd

verdomde baby's

ja ik schoof bovenlangs de maan in een bootje van kartonnen

dozen ik zocht mijn oogbollen

dag mama ben ik dood nu?

ja binnen deze muren is het leeg geweest zo zonder

mijn eigen (spook)gedaanten

en roze olifanten vrienden voor het leven

de bewijzen heb ik zwart op wit in mijn handen en

onder mijn nagelriemen

ze gaan niet terug de doos in

de herinneringen mogen zichzelf bedruipen

vroeger brult van benzine

Paul is dead

Dwangbuis

Instant dopamine

2007-04-07T13:54:00.000+02:00

's Avonds een vliegtuig zien vliegen en denken dat jij daarin zit, enkeltje Griekenland (opnieuw);
Je geliefde nog eens vastpakken, doen alsof je elkaar al maanden niet meer hebt gezien en dat het eigenlijk nog geen dag geleden is;
Een shot kip-met-appelspoes;
Stilletjes Kvraagetaan meezingen;
Joggen en afterwards een warm bad;
Uitkijken naar.

Welkom terug in België, Dwangbuis!

Ellada

2007-03-27T19:55:00.000+02:00

... en terwijl ik het aardse voor het hemelse verruil (lees: België voor Griekenland), zullen jullie het moeten stellen met hoera Hugh Grant in Brussel, flets lenteweer à la willen-maar-niet-kunnen en leessels van me elsewhere, op het nieuwe Vrijersvoeten of, op papier, in het laatste nieuwe nummer van Op Ruwe Planken.

Iasou!

Dwangbuis

Tractor

2007-03-22T20:22:00.000+01:00

En vandaag ben ik een tractor:

(ik sta stil in de garage)

Dwangbuis

Prestige

2007-03-18T21:00:00.000+01:00

Een vreemde trend speelt zich heden ten dage af in mijn leefwereld, die van de aspirantstudenten, de unieffrequenteerders in spe. Sinds eind vorig jaar is de studiekoorts toegenomen, wat betekent dat elke rechtgeaarde ASO'er zich nu de pleuris zoekt naar een geschikte richting. Hey, tant mieux, maak inderdaad wat van je leven, flink!

Terwijl een schoolverlater zich pakweg veertig jaar geleden afvroeg of zijn/haar ouders zulke hoge studies wel konden betalen, is het momenteel een pak individueler geworden. Zoals snobistische ouders vroeger rondbazuinden dat hun kind naar 'dé universiteit' zou gaan ('Allemaal in het rijtje, kindjes!'), maken sommige jongeren er nu zelf een prestigegevecht van. Wie 'ocharme maar' naar Hasselt gaat, of, nóg erger, aan een hogeschool in de buurt wil studeren, krijgt bedenkelijke blikken: "Allez jong, gij gaat niet op kot ofwa?"

Op kot gaan (simultaanvertaling voor de Nederlanders: 'kamers') is het summum van onafhankelijkheid geworden, het materialistische ideaal van een puber die zichzelf buiten alle verantwoordelijkheid denkt te kunnen stellen. En: hoe verder weg, hoe beter. Het is een ongeschreven plicht dat je toch 'tenminste Leuven' moet aandoen - vraag aan honderd zestienjarigen wat ze spontaan denken bij het woord 'Leuven' en je hoort niks dan vrijheid- of vrijetijdgerelateerde begrippen - om aanvaard te worden. Antwerpen mag ook en nog het liefst van al Gent, woesj tweehonderd kilometer ver van huis en dan maar gaarne verdrinken in de reputatie van de Oost-Vlaamse hoofdstad. Hallo, Tokio?

Beschuldig me niet van veralgemenen, van bewoordingen die in hokjes passen of klets als "De jeugd van tegenwoordig, tsk" - fraternité moet er zijn onder de jongeren! Mij interesseren de propagandapraatjes aan/van de Vlaamse universiteiten niet, let alone dat ik nu al over roze wolkjes huppel omdat ik dra naar walhalla Leuven mag. De op prestaties en prestige gefocuste Duracelkonijnen in mijn (en eenieders) omgeving schrikken me minder af dan de stinkende rioolputjes, de zwart uitgeslagen drempels, groezelige gordijnen en de opgave je eigen 'bedrijfje' te runnen te midden van een miljoen andere stadsmussen. Ofwel ben ik gewoon overbeschermd en wereldvreemd, natuurlijk.

Binnen een jaar of wat weet bibi, en met mij jullie, wel of hij de Big Bang nog zo beoordeelt.

Dwangbuis

Seizoensgebonden bezigheden

2007-03-14T16:50:00.000+01:00

Wat? U bevindt zich momenteel niet buitenshuis (wat ik opmaak uit het feit dat u dit leest)? Poepeklets! Richt uw blik een poos uit het raam en bemerk dat het zó'n stralend mooi weer is. Trek zoveel mogelijk kleren uit en begeef u op dergelijke wijze in het openbaar. Doe wat leuks, jullie daar: ik stel voor dat degene die nu de mooiste sneeuwpop maakt en daarvan een foto naar me mailt, zich zo verdienstelijk heeft gemaakt dat ik hem/haar/hen geen peperdure prijs kan onthouden. Go go go!

Dwangbuis

Allegaartje

2007-03-08T19:59:00.000+01:00

Ik vraag me af wat de mevrouw in de nagelstudio nu doet, want haar handen heeft ze logischerwijs niet vrij. Ik beeld me in dat ze op het punt staat weg te lopen, haar handen weg te trekken, het potje lak omver te gooien, op de Dash-kraakwitte schort van de styliste, al fulminerend dat ze zoveel geld niet wil geven aan 'een paar nageltjes doen'. Ik zie haar denken dat ze de volgende keer maar beter naar die studio van de Pfaffs moet gaan. Komt ze misschien nog op tv.

De hoepelpoezen

De hinkelhaak

Het massa-gebad

Snix en Twickers

'Duid de zeven fouten aan' stond er: zo'n puzzel kon ik niet onopgelost laten liggen. Het was een prentje, nee, tekening van een warboel mensen in een museum. Links een standbeeld met op de sokkel een opschrift van de naam van een Franse schilder: Manet. Tiens, dacht ik, 'Manet', moet dat niet Monet zijn? Ik telde alles even na, had er uiteindelijk zes gevonden en trok bijgevolg een grote streep door de 'a'. Ha, dat had ik weer goed opgelet!

West-Oost-Indië

Het versnellingsspookje

Knoflooktenen

'Mae West', juist, dat was het: de voluptueuze en wulpse vrouw van begin twintigste eeuw op wie Dalí zijn schitterende zetelontwerp gebaseerd had. Magere oogst, Brigitte Bardot en Paris Hilton!

Dwangbuis

Ondertussen in Wenen...

2007-03-04T17:05:00.000+01:00

Dwangbuis

Fauna (bis)

2007-03-01T18:36:00.000+01:00

De bomen groeiden uit de wolken
ontvertakten zich tot één stam
in de grond geboord,

dus was de mus de muis
en vliegtuigen auto's
en satellieten overbodig
en dan was wij de sterren
en ik de maan
en keek ik naar mezelf.

Dwangbuis

Pasen

2007-02-25T16:04:00.000+01:00

2007 FEBRUARI
Zondag 25
1e zondag v.d. v.tijd

betekent dus niet dat vandaag de eerste zondag is van de verleden tijd. Zo dacht ik eerst toen ik een blik wierp op de kalender en spontaan, zonder te weten dat nu nu is en nu niet gedaan, begon te brainstormen over de mogelijke gevolgen van het heden dat het verleden wordt. Ik bespaar u dat gezever - het is zondag (Josdag) voor iets - maar wil wel even meegeven dat mijn christelijke besef pas een uur of twee later kwam bovendrijven: "Vastentijd! Ooooooh".

Dwangbuis

De zotten van Florence

2007-02-21T14:56:00.000+01:00

In 1575, een jaar nadat Francesco de' Medici als groothertog van Florence aan de macht was gekomen, werd tegen hem een aanslag (en dus couppoging) beraamd. De aansteker heette Orazio Pucci, die zijn vader Pandolfo wilde wreken. De vader van Francesco, namelijk, Cosimo I en ook groothertog geweest, had Pandolfo Pucci op bedenkelijke gronden laten folteren en vervolgens aan een raam laten ophangen. Orazio wilde bijgevolg tot een goed einde brengen wat zijn vader niet had kunnen doen: de Medici in Florence uit de weg ruimen.

Helaas pindakaas, het spionagesysteem van de groothertog deed zijn werk grondig. Nog voordat Orazio ook maar één vinger had kunnen uitsteken, onderging hij hetzelfde lot als zijn vader: even gemarteld en dan, ironisch genoeg, hup, aan hetzelfde raam opgehangen.

Het volgende jaar had groothertog Francesco zijn handen meer dan vol. Niet aan mogelijke samenzweerders, maar aan zijn eigen familie zowaar.

Francesco's jongste broer Pietro, een, om het zo te zeggen, losgeslagen artisjok, vermoordde in de nacht van 10 juli 1576 zijn eigen vrouw door wurging. Hij was het arme schaap beu en liet, om zijn daad te maskeren, de tijding rondsturen dat vrouwe Eleonora de Toledo (zijn vrouw dus) tragisch en zeer onverwacht om het leven was gekomen door een beroerte. Groothertog Francesco had de hele situatie echter al snel in het snuitje, maar strafte zijn broer niet. Zijn voornaamste bekommernis was immers een verklaarbare reden geven voor de abrupte dood. Geen probleem, dacht Francesco: vrouwe Eleonora had een bijzit genomen, een zekere Bernardino Antinori, en dat had Pietro niet ongestraft gelaten. Een eremoord dus.
Antinori, noch van ver noch van dichtbij, had niks te maken met het hele gedoe. Hij was zich van geen kwaad bewust, maar werd opgespoord, 'geambeteerd' en ten slotte vermoord.

Zes dagen later, 16 juli 1576. Een zus van Francesco, de knappe en intelligente Isabella, werd om het leven gebracht door de norse hertog Paolo Orsini. Haar eigen man. Deze keer was er wél een andere man in het spel, al kon het Isabella niet echt kwalijk genomen worden: Orsini zat meer in het buitenland dan bij zijn vrouw. Waarna zij de neef van Orsini (Troilo) tot gezelschapsspelletje had gekozen, wat haar echtgenoot dus niet had kunnen verkroppen. De hertog, met het vuur in de kont, had zijn paard gezadeld, was zogezegd vertrokken om te gaan jagen en had in de plaats daarvan zijn vrouw gewurgd. Leuk.

De (ditmaal échte) vrijer, Troilo, nam ondertussen de benen. De schuld voor Isabella's dood lag immers bij hem - zo dacht ook Francesco, die Troilo door huurmoordenaars liet leksteken in Frankrijk.

Hertog Paolo Orsini kwam er nog het best van allemaal uit: hij was alweer verliefd geworden, op de Bette Davis van die tijd, Vittoria Accoramboni, niet echt van rijke komaf. Hinderde niet voor Orsini, en zelfs het feit dat zij al getrouwd wás, hield hem niet tegen. Hij sloot een deal met een broer van Vittoria, Marcello, en vermoordden Vittoria's man in de jaren 1580. Alhoewel Orsini ondertussen een privécollectie van lijken kon aanleggen, sloeg Vittoria zijn huwelijksaanzoek niet af - zijn plannetje was gelukt.

De hertog begon zó geliefd te worden dat hij, zowel in Florence (moord op Isabella) als in Rome (moord op Vittoria's man) niet meer welkom was. Verschillende families, uit op wraak, zaten hem op de hielen, doch slaagden er niet in om hem te vermoorden. In 1585 stierf Orsini een natuurlijke dood. Vittoria Accoramboni, sinds haar tweede trouwpartij ook wel uit de gratie gevallen, werd door een familielid van Paolo Orsini, Ludovico, vermoord: Vittoria had het toch al te bont gemaakt en was een schande voor de familie. Waarna het varken met de lange snuit.

Dwangbuis

2007-02-18T18:10:00.000+01:00

Afgelopen donderdag en vrijdag waren nu al, en niemand spreekt me daarin tegen, de mooiste dagen van het hele 2007. Klimatologisch gezien toch, want op persoonlijk vlak moeten ze voor mij nog komen.

Dwangbuis

2007-02-14T18:33:00.000+01:00

En ach, ook ú wens ik wel een beetje een gelukkige Valentijn - dat betekent: pak uw geliefde eens hard vast, verwonder u over hem/haar, over dingen die u al heel lang gewoon bent van elkaar, maar nog steeds de moeite wáárd zijn om te doen alsof u ze herondekt. Uw geliefde heet vandaag immers Amerika en u zelf Columbus (of Columba). Als iedereen daar al mee begint, is het morgen opnieuw Valentijn en dan weer en dan opnieuw en gaan de slinkse publiciteitsvossen overkop aan 365 dagen van zulk liefhebberijfestijn.

Bisou pour chacun!

Dwangbuis

Marcel, 74

2007-02-09T17:59:00.000+01:00

Links, op een andere foto dan deze, maar even dramatisch voor mijn part, staat een kartonnen bordje met in mooie, rode letters 'Frisse Energie-Dranken': de Coca Cola-afdeling. Welkom in de kruidenierswinkel van Marcel Meers, 74, uit Riemst (Limburg).

Marcel baat al 37 jaar dezelfde winkel uit aan de Visésteenweg aldaar. Anything you want, he's got it, maar Marcel runt geen hypercommerciële mastodont van een supermarkt. Het is het type dat vriendelijk 'kruidenierswinkel' genoemd wordt en alleen nog in landelijke gebieden kan overleven - tenzij er een Pakistani in staat, want zulk slag moeten de mensen tegenwoordig niet hebben.

Afijn, Marcel is één met zijn tijd, zíjn tijd, de tijd van stofjassen, pennen in het borstzakje en de rekeningen die op een notitieblokje werden vereffend. Geen stagiaires niks niet, en de rekken zijn nog van hout. Je vraagt je af of er verlichting is, of verluchting - oh ja, daar twee tl-lampen. En de diepvriesproducten, madammeke, moet je gewoon nog uit een ijskast halen. De frisco's bij de diepvriesfrieten en niet in aparte vriezers, zoals in de grotere winkels. Marcel zijne winkel, waar de volle dozen nog onaangeroerd los in de winkel zijn neergezet. In de GB was het niet waar geweest.

In de GB was het zelfs niet waar geweest dat een man van 74 aan de kassa zou komen zitten, nota bene pas geopereerd aan zijn linkeroog. Marcel heeft geen decolleté, maar kent wel half Riemst en weet zijn handelswaar feilloos aan te wijzen. Daar kom je ook ver mee, me dunkt, hoe hard er ook geconcurreerd wordt.

Ik ken de brave man van haar noch stofjas en toch treur ik met hem mede. De sympathieke golving in zijn grijzende haar zal het niet verraden, maar Marcel zit erdoor. "37 jaar hard gewerkt, schrijf dat maar in de krant," moet hij gezegd hebben, "en al zoveel overvallen en diefstallen meegemaakt." Inderdaad, laatst nog (en om die reden stond hij in de krant, al was het liever voor iets anders), dinsdag 6 februari, bijna sluitingstijd, een bende van drie kerels die zich op achterbakse wijze had verstopt op Marcels domein. Of ze nu al dan niet iets hadden gestolen vermeldt hij niet, maar in hun vlucht sloeg één van de drie criminele schorseneren Marcel op zijn oog, zijn pas geopereerde oog. 't Zijn toeren.

Mark Vos, burgemeester van Riemst (zo las ik op hun gemeentesite), mag zijn eigen, plaatselijke werelderfgoed wel een keer een hart onder de riem komen steken. Zelfs als Marcel niét op de katholieken stemt.

Dwangbuis

1991! 1991!

2007-02-05T19:24:00.000+01:00

Wie voelt bij het zien van zulke, bovenstaande graphicspracht (de tijd dat je één pixel nog spreekwoordelijk tussen je vingers kon pakken) geen heimwee naar bliepjes, 'Press any key to continue' en stuurse zwarte DOS-schermen?

Nee?

Oh. Sorry.

Dwangbuis

Beschouwing

2007-02-02T18:35:00.000+01:00

Uiteindelijk verliezen we toch allemaal de strijd - het gevecht tegen onszelf - we branden op; het is dus niet de bedoeling dat we er ons zo snel mogelijk van af maken, maar de vlam moet net zuurstofrijk gehouden worden.

Dwangbuis

Als de drank is in...

2007-01-30T19:54:00.000+01:00

Met een hoopje vrienden zit ik in een drankgelegenheid in Leuven, op de Grote Markt (naam en adres van het café bekend bij de redactie). We posteren ons pal voor de bar en merken dat het oord nagenoeg leeg is. De blauw-en-rode verlichting zou zeker beter zijn uitgekomen, in combinatie met de beweegmuziek, als hier meer volk was. Daar maak ik me echter weinig zorgen over, aangezien we vooral zijn binnengaan om de pipisneeuw te ontvluchten.

***

Ik feliciteer Amor Rosae met zijn prijs en bijgevolg mezelf ook een beetje. Hij las zijn gedicht op de perfecte toon voor, rekening houdend met de inhoud, en ik kreeg een paar lachers op mijn hand. Leuke avond, wel, het soort van eivolle zaal en receptietje-achteraf. Er wordt lustig streekbier uitgedeeld én gedronken. Uiteindelijk, daagt het, blijven we als laatste over in de receptiezaal. De stadsdichter rondt een gesprek af, neemt een nieuwe pint gildebier en loopt op ons af. Ze feliciteert, wij dankuwellen.

***

Twee vrouwen, lang en mager en trendy en zie-mij-lopen, komen binnen, groeten. Ze bestellen beiden wat, waarna één van hen haar benen languit over een bank drapeert. Steken een sigaret op. Tiens, denk ik, en W., die naast me zit, denkt met me mee, mag hier tegenwoordig nog gerookt worden? W. zoekt een afzuigkap (of is dat ding daar een airco?). Zou de bardame daar iets over zeggen?

***

De stadsdichter steekt van wal. Ze is trots over de jurering, zegt ze, over het niveau ook, ze vertelt enthousiast verder over oude bekenden, over publiciteit. Zo enthousiast zelfs dat ik haar verdenk van in enige lichtbeschonken sferen te verkeren. Niks op tegen, ze heeft deze avond helpen slagen en het streekbier is zwaar, naar men zegt. Ze gesticuleert.

***

Ik nip van mijn warme drank en ik ben nog niet klaar met het rookprobleem in het café te overpeinzen, of de bardame wipt zélf een sigaret tussen haar lippen. Ik proest het uit, verslik me, begin te lachen en te hoesten en te wenen, mensen kloppen me op de rug - 'Gaat het? Wat is er?' - en ik doe het voorval snel af als een inside joke.

***

Ze gesticuleert. Met een vol glas bier in de hand (Ik zou het verhaal hier kunnen stoppen, het is duidelijk genoeg). Ik volg met mijn ogen het vloeistofniveau in het glas en met mijn oren de monoloog.

EN DAN! DE VLOEDGOLF! DE APOCALYPS!

De stadsdichter zwiert een scheut bier over de rand van het glas, op haar mouw, over haar feestkledij (en ze zag er nog zo goed uit, vond ik), op de grond. Getuigen: drie spatten bier, rakelings langs mijn schoenen. Ze praat verder en veegt een minuut later onverstoorbaar over haar mouw, die druipt. Dichterlijke vrijheid.

Dwangbuis

Koningin Winter

2007-01-26T19:37:00.000+01:00

nationale gedichtendag 2007

de Dageraad in spagaat
Zij bloedt uit haar lendenen
vormeloos kleine duffe wolken
en de bruidssluier
goudgerand gestikt

Zij houdt Zich afzijdig

Zij, zijdelings hout

in donker bad

en voedt Zich sporadisch

met langs vingers gestreken

dauwlaaf

Heur beide konen donker

onder rouw gelopen

door vorst (heen)

'Mijn vrijer, Mijn vrijer!

Ik droeg zijn kind maar

waar is Mijn vrijer! Mijn

kind is bloed!'

alZij, de Ochtend stond

met de mond

vol

aan de kraamkliniek

aan het venster van de wereld

en de vrijer is rots:

winterslaap

seizoensarbeid enkel met zon!

Zij vruchteloos, haar vruchteloos

speuren

w e  s   t    w     a      a       r       t        s

want

het Ochtendgloren zocht

nooit voorts dan

de horizon

Dwangbuis

Nummer 500: honingkoek

2007-01-20T17:46:00.000+01:00

Kindertekening

2007-01-17T20:25:00.000+01:00

En jawel, jullie herkennen mij als de rechterpersoon op de tekening terwijl ik een kaartspel speel met mijn neefje van zes. Kunstig in beeld gebracht door diezelfde. Hij wordt een grote, later, dat zie je zo.

Dwangbuis

Looise tradities

2007-01-14T10:35:00.000+01:00

Elk dorp, elke gemeente of stad heeft z'n tradities om trots op te zijn. Rituelen of gewoontes die een modale Jan van een andere gemeente worst wezen. Ik kan me niet meteen voorstellen dat mijn honk, Tessenderlo, omwille van een authentiek gegeven tot in Timboektoe bekend is - wanneer ik het over de bossen van Gerhagen, Tessenderlo Chemie of de Looise bosborrel heb, wordt er meestal van krommenaas gebaard.

Doch! Is het niet zo voor elke Looienaar dat nóch Kate Ryan nóch enig andere toevallig in Tessenderlo wonende tv-vedette de mascotte voor hun gemeente is, maar slechts De Zwarte Markt? Neen, geen enkele Timboektoeaan weet waar Tessenderlo ligt, maar ik gok dat de gemiddelde Malinees zich wel uit zijn kleihut zou reppen als hij of zij wist dat iedere zondag de (ik citeer) 'grootste en gezellige overdekte markt van Vlaanderen' wordt overspoeld door alombekende, zoetgevooisde charmezangers, kaliber Jimmy Frey, John Terra, Willy Willy en godbetert Sam Gooris.

Van heinde ende verre zien we elke zondag enthousiast gepensioneerd volk - meestal uitgerust met mobilhomes, kèmpers of andere vehikels met een Nederlandse nummerplaat - door Tessenderlo 'tuffen' . Ik laat hierbij in het midden of ze voor de snuisterijen dan wel voor het vocale 'talent' naar de Zwarte Markt komen, maar ik weet wel met zekerheid dat elke zondag een of andere Nederlander de weg kwijtraakt in de Looise rimboe.

En nú zijn we d'r, de Looise traditie bij uitstek, een gemeengoed in elk gehucht: een familie met zwart-gele nummerplaat die zich op zondag naast je op de stoep vlijt en de man des huizes die de weg naar de Zwarte Markt vraagt. Een perfect in Tessenderlo geïntegreerde bewoner zou, naar mijn mening, die vraag feilloos moeten kunnen beantwoorden (*). Ik schat de kans dat verdwaalde Nederlanders, in mijn straat, op zondag, aan een voorbijganger, de weg naar de Zwarte Markt vragen zéér hoog in. Laten we... een procent of twee zeggen.

Maar helaas, ik zie de voorgenoemde trend dalen. De traditie brokkelt af en we verliezen daarmee een groot deel van onze Looise eigenheid. Ik schrijf het toe aan de toegankelijkheid van GPS-systemen, aangezien een mens nu eenmaal geneigd is om liever in zijn auto te blijven zitten dan aan een wildvreemde doch vriendelijke voorbijganger de weg te vragen. Want vriendelijk, jong, dat zijn we állemaal in Tessenderlo.

Dwangbuis

(*) In mijn geval wordt dat dan: de straat uit, aan het eerste kruispunt linksaf, de weg volgen tot aan de eerste rotonde, tweede rechts (rechtdoor dus), een heuveltje over, voorbij een fabriek, aan de T-splitsing links, rechtdoor en dan maar de bordjes volgen.

En, je houdt het niet voor mogelijk, terwijl ik zit te typen, klampt een man in een Nederlandse auto een passerende dame aan. Ik verzin het niet.

Ik, de zoo

2007-01-10T16:01:00.000+01:00

Ik ga slapen en wissel van broek. Buiten is het warm geweest, ik verwacht bloesems in januari. Niet helemaal met mijn hoofd erbij stap ik in niet in een broekspijp, maar in de achterzak. Ik voel dat er iets niet in de haak zit - inderdaad, een licht scheurend geluid! - en denk: kangoeroe.

***

In bad, 's avonds, het warme water maakt loom. Ik geeuw, trek me niks aan van manieren of God noch gebod en spreid mijn mond zo ver mogelijk open met mijn tong naar buiten: ik ben de (Vlaamsche) leeuw die onder een schaarse boom in de Keniaanse steppe de leeuwinnen voor hem laat jagen.

***

Ijsvogel

Waterige ogen stil
geveinsd hoofd ge
bogen: de oude m
an en de prooi

houtvogel

***

Nieuwjaarswensen in een lokaal-wereldberoemd krantje: 'Een gelukkig 2007, ook aan al onze talrijke nieuwe abonnenten'. Kemel.

Dwangbuis

Lijsje (19)

2007-01-06T12:48:00.000+01:00

Tegenwoordig hoort Dwangbuis golven van:

Probeer ze voor jezelf te herkennen (er zitten een paar bekenden bij). Van links naar rechts en boven naar onder: Hooverphonic, Massive Attack, Ellen Allien & Apparat, Band Of Horses, Grails, Led Zeppelin, Dukes Of Windsor, Lynyrd Skynyrd, Tiga, Gotan Project, bis, Arctic Monkeys, Velvet Revolver, Switchfoot en Brahms.

Dwangbuis

God is nacht

2007-01-03T09:07:00.000+01:00

Als God bestaat, heeft hij/zij flink werd geleverd, gesteld dat hij/zij het hier dan allemaal geschapen heeft. Ik zou hem/haar daarvoor persoonlijk willen bedanken, maar weet niet meteen waar hem/haar te vinden. Alhoewel, God is liefde en zo, het is makkelijker dan het lijkt te zijn. Misschien.

Hij/zij wist namelijk wat het belangrijkst was: niet de mens noch de planten noch de zee, het was het licht dat hij/zij het eerst schiep en met het licht de duisternis, de nacht, de blubber. Nee, God schéidde, wit van zwart, realiteit van droom.

Ik ben een onvoorwaardelijke fan van de nacht. Voor mij is het een replicatie van de oersoep (zonder balletjes). 's Nachts komt bijna alles beter tot zijn recht en is tegelijk alles anders. De nacht is een gevleugeld paradox en als ik niet beter wist, zou ik denken dat God (alweer hij/zij) er zijn/haar best voor heeft gedaan. Om de mens te laten beseffen hoe onnozel en klein die wel is, want overdag heeft-ie geen tijd voor beseffen.

God is liefde? God is zwart. God is nacht.

Dwangbuis

Update: weg met Kerstmis! Weg met geelroodgroeneflikkerlichtenlampjesshows in particuliere tuintjes!

2006 versus 2004

2006-12-30T19:49:00.000+01:00

Ik vond onderin een kast een blinkend magazine: Le Vif/Express (het Franstalige equivalent van Knack), januari 2005. Titel: 'Le journal de l'année 2004'. Twee jaar geleden.
Op de cover Arafat, Bush, prins Filip, de groten der aarde, allen glimlachend, naast een jong Afrikaans oorlogsslachtoffer. Is het allemaal zo lang geleden?

***

'Jantje zag eens appelen hangen,
zo groot als... nee... als pruimen zo groot.'
Nee, andersom! Denk ik. Maar, waar
horen die eieren dan?

***

Big issues in het tijdschrift zijn de klimaatsverandering, het rattennest in het Midden-Oosten en de Arabische wereld, Europa en de communautaire pipi en kaka in het Belgenland. Twee jaar geleden, er is niks veranderd.

Ik citeer uit de editoriaal van de redacteur:

Au cercle vicieux de la haine, 2004 aura été un grand cru. La montée de l'antisémitisme et de l'islamophobie dans une Europe où le vivre ensemble avait connu plus de succès que d'échecs, est un signal inquiétant. Autant que le succès populistes, en Belgique et ailleurs.

Vrij vertaald: 2004 is een jaar geweest met meer onheilstijdingen dan ooit, zowel in je eigen achtertuin als in Europa. 'Niet alles zwart zien!' waarschuwt de redacteur nog snel. Laat dat net zijn wat de mens van 2007 níet verwacht. Het merendeel denkt, volgens een peiling, dat 2007 minstens even slecht wordt.

***

"Vorige keer beter."

***

Bush is hot in het boekje. Presidentsverkiezingen, Irak ('De oorlog zonder einde', staat er), een boel foto's, Israël en de Palestijnen, olie. Ginds schudt hij handjes, elders inspecteren Amerikaanse soldaten doodskisten van collega's.

***

Hoe langer geleden, hoe minder actueel en populair, zo krijg je de indruk. 2006 heeft 12 miljard en driekwart hits op Google, 2005 8,5 miljard, 2004 4 miljard. Zelfs 2007 geeft nú al meer vermeldingen op het wereldwijde web dan pakweg 1998.

***

"Kom hier, dat ik u 'n baard zet."

***

Wat we vooral niet mogen vergeten, bewijst Le Vif/Express, zijn de treinaanslagen van 11 maart in Madrid. Van de tsunami geen spoor. Ik herinner me van 2006 11 mei, bij uitbreiding de hele maand, hartverwarmende protestacties inbegrepen.

Twee volle pagina's zijn gewijd aan de oprukkende onverdraagzaamheid in Nederland. Kale Pim wordt erbij gehaald, Theo Van Gogh, de verkiezingen. Er wordt gewaarschuwd. Twee jaar later is Nederland blij met meer linkse rakkers, maar is de wolk naar België gewaaid.

***

"Kom eens zien, die met zijn rood potske zit weer op het gazon."

Een gelukkig nieuwjaar, met het beste van jezelf en genoeg 'comprendre et ne pas juger'.

Dwangbuis

Combineren

2006-12-27T19:03:00.000+01:00

Er zijn geslaagde combinaties.

Er zijn gewaagde combinaties (oppassen voor de ogen!).

Er zijn walgelijke combinaties.

Er zijn combinaties die me slecht bekomen: eerst een mandarijn eten en dan melk drinken.

Dwangbuis

Kerstmis, een tijd van hold-ups

2006-12-25T16:15:00.000+01:00

Mijn neef van 8 zit op mijn schoot. Kerstfeestje, familie, gezellig. Hij verveelt zich een beetje, ik haal mijn trukendoos boven.

"Bvvrrrrrt" doe ik. Een auto.
"We zitten in de auto, A." Ik beweeg mijn knieën op en neer, er zitten veel gaten in het wegdek. "Snel, snel, neem het stuur, er komt een bocht aan!"

A. volgt me meteen in mijn op hol geslagen animatie, grijpt het stuur en snokt de auto naar links, even later weer bruusk naar rechts. Ik heb gelukkig geen tegenliggers voorzien, anders waren er zeker doden gevallen met zo'n kleine snotter aan het stuur.

"Waar gaan we eigenlijk heen?" vraag ik hem, aanmoedigend.
"Naar de winkel." Hij haalt zijn ogen van het 'wegdek' en kijkt me bevestigend aan. Zijn handen zitten nog steeds om het stuur.
"Ja, maar naar welke winkel? De Gamma? Of euh, de..."
"Nee nee, den D'leis."
"Aaah, ja, den D'leis. Goed, den D'leis."

A. chauffeurt zijn auto (ik) onverstoorbaar verder. Ten langen leste vraag ik of we er niet bijna zijn. Nog efkes, vermeldt hij. Nog tweehonderd meter dan, maak ik ervan. Plots neemt hij de rode serviette voor zich en legt die op zijn hoofd.

Ik: "Wat krijgen we nu?"
Hij: "Dat is mijn bivakmuts."
Ik weet niet wat zeggen, kijk hem met grote ogen vol perplex-zijn aan.
Hij: "Ah ja, ik ga die winkel overvallen..." Natuurlijk, logisch is dat.

Ik leg meteen de auto stil. We reden niet met een Volkswagen Golf.

Leuke Dinges (Kerstmis) en vooral beaucoup d'amour gewenst

Dwangbuis

Kapitein Chlamydia

2006-12-22T09:53:00.000+01:00

Dwangbuis

PS: nieuwe tekeningen door Rob Croonenborghs en nieuwe gedichten op Vrijersvoeten.

Epistulae (13)

2006-12-19T15:48:00.000+01:00

Dwangbuis groet Joseph Kabila

Ha, hier zie, dat had u niet verwacht, he, van mij? Ja hoor, er zijn nog steeds Belgen die om Congo geven.

Jongen, hoe zit het in Congo eigenlijk? Ik hoor spreken van allerlei indianenverhalen, alsof u op uw kop hebt laten zitten door die Mickey Mouse van een Bemba? Het zal toch niet waar zijn, zekers, dat u net nu de pootjes laat hangen? Ik voelde het al op voorhand, de sterke ouderfiguur, die mist u. U zoekt die evenwel misschien na negen uur 's avonds op de bodem van een glas cognac. Tsk.

Ik fantaseerde overdag (alhoewel, fantaseren, er zat genoeg waarheid in volgens mij, laten we het orakelen noemen), op een dag niet ver hier vandaan, dat ik u voor het eerst als een kleine jongen zag, met papa's pak aan van toen die nog jong was, en u zat op het dak van de presidentswoning. U kroop dicht tegen de schoorsteen aan, u was wel bang, maar eerder geërgerd, omdat de mouwen van het vest zo ver over uw vingers heen kwamen, dat het beeld van de jonge snotneus Kabila extra in de verf werd gezet. Zoiets had u net niét nodig, aangezien u gedecideerd moest lijken.

Tegenover uw moeder, die wilde dat u met uw hoofd uit de kou kwam, dat kleine Afrikaanse jongens daar niet voor gemaakt waren. U maakte ook de hele buurt te schande - wie haalt nu zoiets in z'n hoofd? Maar niemand zag jóu, ze bemerkten alleen je moeder. Kabila bij valavond, dat was zoals een inktvlek op een zwartkartonnen blad.

Papa kwam nooit meer terug, dat wist u vanaf toen wel zeker, na de begrafenis, maar u bleef zitten. Uit protest, tegen het onrecht, want u vond dat papa's niet dood konden gaan. Mochten. Uw papa had veel macht en dat kon niet zomaar ongedaan gemaakt worden. Zo dacht u er toen over, als een van de papaloze Afrikaanse jongens (zoals ook autoloze zondagen bestaan, en portloze brieven, en taksloze parfum van op het vliegveld).

U kroop er tegen het avondeten weer af. Maman had niks klaargemaakt voor u, alhoewel u, in die hoop verkerend, wel naar benenden was gekomen. U ging op uw brits liggen en weende onvoorzichtig, want als papa nog had geleefd, dan was het wel allemaal goed gekomen.

Dat was het niet, dat weet ík, en met u komt het ook niet goed. Noch met uw land, want u laat, om het zo te stellen, de stront van tussen uw billen vegen terwijl ze er elders in uw land noodgedwongen hutten mee bouwen. Doe wat met die miljarden die u krijgt, maak zo'n coltanmijn eens van de staat, of mijn visioen, dat mij zegt dat u te veel paternale ondersteuning hebt gemist in uw leven om als president een op de rand zwalpend derdewereldland te redden, keert zich akelig tegen u.

Bonnes fêtes trouwens nog

Dwangbuis

Op bezinning

2006-12-01T19:57:00.000+01:00

Ik hou het maar even voor bekeken, voorlopig. Dat lijkt me een wijze beslissing van mezelf, omdat ik de volgende dagen sowieso weinig tijd zal vinden om mijn ideeën op het net te krijgen. Maar vooral, en vooral, omdat een poos bezinning wel welkom is.

Wat nadenken over hoe het met mij en mijn omgeving verder moet, hoe problemen te ontwijken (als oplossen niet gaat), observeren, verhaallijnen opslorpen, rusten, studeren, filosoferen over mijn toekomst, mijn blog.

Te vaak krijg ik de laatste tijd opmerkingen over de inhoud van mijn schrijfsels. Of ik die bepaalde naam wel zou vermelden, of dat niet te expliciet is. En of ik toch niet beter naar goede raad zou luisteren. Sinds deze website openbaar werd gemaakt in een krantje, lezen meer mensen mee die ik persoonlijk ken, die benieuwd zijn naar wat ik schrijf. Die willen dat sommige dingen er anders uitzien.

Ik trek me hun 'goede raad' niet meer aan. Dit hier is van mij en zolang ik van mezelf vind dat ik niet overdreven agressief schrijf, geldt de volgende regel voor mij: ga niet aan zelfcensuur doen. Dit weblog is nog steeds persoonlijk en dat blijft zo. Ik ben niet de Senaat van de VSA, waar elke pressingsgroep iets in de pap heeft te brokken. Hier heerst Selbstbestimmung, zelfbeschikkingsrecht. Point.

See you terug de 19e van deze maand. Hopelijk hoopvoller dan nu.

Dwangbuis

Amoureuze telefoonverhoudingen

2006-11-29T19:36:00.000+01:00

De telefoon jengelt door een mooi liedje op de radio heen. Nu zat ik eens rustig...

De telefoniste vraagt of ik de meneer des huizes ben. Nee, maar die is er niet. Ik zeg ja. Ze belt in opdracht van mijn provider. Haar monoloogje is perfect te ontleden: inleiding (met algemene informatie over de gebruiker en zijn abonnement), vraagstelling (wilt u nog een jaar extra bij uw provider blijven?), de stelling (u krijgt een maand gratis omdat u zo'n trouwe klant bent) en slot (u zal nog een bevestiging in de bus krijgen).

Ze doet haar werk. Goed genoeg, vind ik, ze klinkt enthousiast, heeft geen kwetterstem. "Ah, dat is zeer vriendelijk van u", zeg ik enigszins opgewekt wanneer ze het aanbod van de gratis maand uit de doeken heeft gedaan. Opgewekt, niet door het aanbod zelf, maar door de 'attitude' van de vrouw.

En net wanneer onze platonische relatie op een hoogtepunt lijkt te zijn gekomen, wordt ze wat te opdringerig. Ze gaat te snel, ik wil het liever kalmer aan doen. Haar stem slaat even over en resoneert schel in mijn oor. "Dat mag ook al eens, hé," lacht ze. "Zeker," zeg ik, gespreksvulsel. Ik bedank haar nog en laat haar daarmee verstaan dat ze niet de ware voor mij is. Ze bedankt me ook en groet.

Ach, zo'n langeafstandsrelatie zou niks voor mij geweest zijn. Ik hoop dat ze het begrijpt.

Dwangbuis

Europa en/of Turkije

2006-11-26T18:37:00.000+01:00

Oke, temen jullie maar over de ver-van-mijn-bedshow die de Europese Unie voor sommigen is, ik vind het een prachtig ideaal. Samen cultureel, sociaal, ecologisch (en vooral dan) economisch sterk staan is voor alle landen die ertoe behoren een streefdoel. Waarom heet het anders 'Unie'?

Ik vind het bijgevolg een goeie zaak dat de EU haar grenzen verlegt, tot in Roemenië en Bulgarije, tegen Rusland aanschurkend, tot diep in de Middellandse Zee. Idealen, nietwaar. Maar ik vind het bijgevolg ook nogal onlogisch van politici die verkondigen dat, door Oostbloklanden in het clubje op te nemen, de positie van de EU net zal verwateren. Is het niet juist de bedoeling elkaar te helpen en sterker te worden, of beter: door elkaar te helpen sterker te worden? Heeft de Europese Unie er geen baat bij als elke lidstaat zich inspant voor de ander? Mijn inziens is dat de enige manier om wat van dat gedachtegoed te maken, solidariteit en zo.

Je zal me ook niet horen zeggen wat noorderbuur Geert Wilders spuit: 'Turkije niet in de EU want islam niet in de EU'. Als het om die reden (onder andere, zeg ik wel, ik ben op mijn hoede) is dat een land wordt uitgesloten, redeneer je toch iets té pragmatisch.
Ik zeg alleen dat Turkije maar wat moet wachten tot er fatsoenlijke inspanningen gedaan worden om de andere, net toegetreden lidstaten uit hun benarde situatie te helpen. Helemaal niet wegens godsdienstige, geografische of genocideachtige redenen. Alhoewel, dat laatste...

Dwangbuis

2006-11-24T09:31:00.000+01:00

Ofwel is de frisrode ochtend-
zon zonet in mijn
badkamer uiteengespat
ofwel zijn dat je twee
lipsticklippen op mijn
spiegel:
letters van afscheid.

Ik ook van jou

2006-11-21T18:49:00.000+01:00

Ik heb het altijd al fascinerend gevonden waarom twee mensen (verliefd, getrouwd of iets anders dat met affectie te maken heeft) elkaar aanspreken met een troetelwoord. Nee, ik druk me verkeerd uit: hoe het komt dat een stel voor elkaar een troetelwoord heeft en of dat spontaan groeit.

* Zeg, poezewoefke, geef jij even de...
- Wat?! Poezewoefke? Wat zeg jij nu tegen mij?
* Vind je dat dan niet leuk?
- Euh, jawel.
* Wel dan, laten we elkaar voortaan poezewoefke noemen.
- Ja, oke.

Zo gaat het waarschijnlijk helemaal niet. Geeft de een zonder erbij na te denken een koosnaam of gebeurt het toch min of meer met voorbedachte rade, alsof zo'n complimentje de basis kan vormen van een relatie? Heeft iemand van jullie ervaring met troetelwoorden?

Dwangbuis

Postzegels en een achterzaal (2)

2006-11-18T19:00:00.000+01:00

Of nee, wacht. De Hoogdag voor mijn postzegelverzameling was, toen ik op een hoogstwaarschijnlijk druilerige weekendnamiddag met mijn vader naar een soort van postzegelvergadering mocht. Een stampshow. Aanwezig waren: 90 procent mannen waarvan toch zeker drievierde of bejaard was of een vieze diepe stem had (zo dacht ik over oude mannen, tja). Ik was daar het enige kind en de tijd dat mijn stembanden gingen uitrekken moest nog komen.

De club had een zaal afgehuurd die vlakbij mijn toenmalige lagere school was gelegen. Daar werden, en worden nog steeds, muffe kien- en eetfestijnen gehouden en dat riep toen al geen goede herinneringen op. Ik was telkens blij dat de dag alweer voorbij was, want de leeftijdsgenoten die ik daar tegenkwam, waren meer geïnteresseerd in roepen, schreeuwen, limonade drinken en schijnvechten. Ik was integendeel gefocust op de cijfertjes op de kienkaart. Voor het geval ik iets zou winnen - dat maakte toch wat goed.

Mijn vader zou me inschrijven als ik wat vaker naar de maandelijkse vergaderingen kwam. Hij kocht een vijftal splinternieuwe postzegels voor me (met vogels, ja!) en zei aan twee grijze mannen dat ik zeker eens zou terugkomen. Ik maar vriendelijk lachen. De clubkas stond op een houten tafeltje en de voorzitter lachte me vriendelijk toe. Niks iPods en online databases.

Ik ben nooit meer teruggegaan. Mijn degout was compleet: koffiedampen, allemaal vergeelde mannen die fanatiek met postzegels bezig waren. Sommigen klampten me aan, misschien omdat ze in mij hun opvolger zagen. Ik kreeg catalogi in mijn handjes gepropt; ik kreeg raadgevingen over dateringsmethoden, over vergrootglazen en zegels; ze zegden dat ik goed naar de tandjes van een postzegel moest kijken, want als er ook maar één tand weg was, was ze waardeloos; ik moest mijn afgestempelde postzegels weggooien - niks waard. Uh?

Terwijl ik alleen maar naar de prentjes wilde kijken.

Dwangbuis

Postzegels en een achterzaal (1)

2006-11-15T19:13:00.000+01:00

Tja, wat doe je als kind op een zaterdagnamiddag? Ik ging voetballen op een pleintje tegenover ons huis, meestal met mijn vader of mijn neef. Met die laatste kwam het nogal eens tot gekibbel over wie in het doel mocht, of dat hij niet zo hard mocht trappen wanneer ik doelman was. Maar we bleven elkaar overhoop sjotten, zo waren we wel, en we vonden het eigenlijk leuk.
Een keer nam ik B. mee en ik hoopte dat hij het ook leuk zou vinden. Niet dus: hij kon er niets van, lelde de bal naar waar hij niet moest ('Nee, ga jij 'm maar halen, die struiken prikken!') en weigerde al snel om nog achter mij aan te lopen om me de bal af te pakken. Want dribbelen, jong, dat deed ik ook graag, bijna net zo plezant als keepen.

In deze tijden van het jaar, zo'n beetje herfst en veel te snel donker, was voetballen uitgesloten. Alles moest al meezitten om buiten te mogen spelen. Ter vervanging, als surrogaathobby, ordende ik mijn postzegels in een boekje met vier of vijf rijen plastiekjes per blad - achter dat plastic hoorden dan de postzegels thuis. Als je tenminste niet wilde dat ze bij de minste behandeling uiteenwaaierden op de grond. Maar dat wilde ik niet, al gebeurde dat wel.
Ik ordende ze bijwijlen per thema: vogeltjes, staatshoofden, vlaggen, wetenschap. Of ik sorteerde ze per land. Of ik sorteerde ze zo dat het leek alsof heel het postzegelboek vol zat, eivol. Ik telde ze allemaal, vergat het na een week en telde ze opnieuw, tot er weer kon gevoetbald worden zonder dat ik handschoenen, mutsen en sjaals aan moest.

De Hoogdag van mijn postzegelverzameling was toen mijn grootmoeder ergens op een duf marktje een pak oude postzegels had gekocht. Ze kwam trots vertellen dat ze nog wat van de prijs had kunnen afpingelen, maar ik was al lang blij dat ik nog eens kon sorteren. De 'buit' zat in een doorzichtig zakje dat ik leegschudde op de woonkamervloer, om de postzegels stuk voor stuk te onderwerpen aan een inspectie. Niet of er een tandje af was maar wat er op de beeldjes stond.
Ik maakte zelfs een aparte pagina voor Belgische postzegels met vogels erop. Meer dan twintig. Ikke, alleen.

wordt vervolgd

Dwangbuis

Lijsje (18)

2006-11-12T19:55:00.000+01:00

In feite moest hierboven 'Lijsje (17,5)' staan, aangezien het nog niet volledig is. Het is een afspiegeling van wat ik wel zie zitten om te studeren, volgend jaar en de jaren nadien hopelijk ook nog, aan zo'n belangrijkere school. Het wordt naar alle waarschijnlijkheid iets van de onderstaande richtingen, tenzij een van jullie lieverds (ouder dan mezelf en tot nog toe iets nuttigs gedaan in het leven) een manier weten om me van mijn keuzemogelijkheden af te brengen.

In volgorde van 'goesting' naar 'minder goesting maar toch bespreekbaar':

1. Taal- en letterkunde: Latijn-Spaans

2. Taal- en letterkunde: Latijn-Frans

3. Geneeskunde

(om te specialiseren, met minder ben ik niet tevreden)

4. Oost-Europese talen en culturen

(Russisch-Pools dan, graag)

5. Latijn-Spaans en daarna geneeskunde

(om in het buitenland te helpen waar ze het nodig hebben)

Enen goedenavond!

Dwangbuis

Iets met weinig nut in wat dan ook

2006-11-09T20:55:00.000+01:00

Momenteel in de tegenwoordige tijd praten, dat kan, dat is zelfs logisch. Maar op dit moment in de verleden tijd spreken, lijkt mij een paradox. Zoiets als 'Kus mijn kloten' naar iemand roepen: je beveelt en tegelijkertijd wil je het helemaal niet.

Dwangbuis

De Boekenbeurs

2006-11-06T20:35:00.000+01:00

Belgiës grootste boekenevenement heeft nood aan een opknapbeurt. Dat heeft in het geheel niks te maken met de organisatie of met Antwerp Expo op zich. Nog nooit heeft de Boekenbeurs zoveel volk getrokken als de laatste jaren en dat is alleen maar een verdienste van die laatste. Het is evenwel, om het allitererend voor te stellen, zowel het publiek (misschien jij daar wel) als de publiciteit. Zowaar.

"Hey, kijk, hier, misschien is dit wel iets." Een jonge kerel heft grijnzend een boek van een stapel met de opzichtige titel: Help, Mijn Baas Is Een Aap! Ik kreeg wat eerder dezelfde opmerking van mijn mede-Boekenbeursganger met een boek in de trant van 'Praten Met Pubers'. "Jaja", zei ik toen serieus, "dat is misschien geen slecht idee voor jou."

We komen in een andere hal en botsen halverwege op een immense versperring van mensen en cameraploegen. De hele gang is geblokkeerd, waardoor je lijf en leden moet riskeren (alleen wringen en niet te veel 'sorry' zeggen kan) om aan de andere kant te geraken. Mijn nieuwsgierigheid is geprikkeld, want ik vraag me af welke schrijver in godsnaam onmenselijk veel media-aandacht krijgt omdat hij/zij één boek bij elkaar heeft gekribbeld.

Marc Reynebau signeert zijn nieuwe boek, dat over het nut van het misbruiken van de geschiedenis gaat. Tussendoor, wanneer hij niemand aan zijn desk heeft, slaat hij een praatje met zijn buurvrouw en collega. Aangezien hij over alles een mening heeft ("Goed, als u dat zegt," zei hij daarop) en er toch enkele Vlamingen zijn die ook een uitgesproken en gegronde mening hebben en zijn boek willen, probeert een van die Vlamingen een discussie op gang te brengen over de maatschappij. Valt veel over te zeggen, maar de jongeman in kwestie scandeert haast zijn standpunt voor de hele omgeving: "Ja, ik vind toch dat het met onze maatschappij de verkeerde kant aan het uitgaan is." Oh, als dat zo zit. Laten we dan gezamenlijk terugkeren naar de prehistorie waarin de VS nu soms verkeert, denk ik.

Tom Boonen. Ik wist het. Het is Tom Boonen die daar omsingeld wordt door pers en fans en nieuwsgierigen en marketinggebrainwashten. Voor zijn autobiografie - hij is een stuk in de twintig en nu al stof voor een boek. Als ik een beetje naar rechts gluur, zie ik daar ook Jeff Hoeyberghs. Mijn metgezel gaat vervolgens naar diens boek De Wellnesskliniek en begint wat te bladeren. "Ah, de Wellnesskoliek," zeg ik met opzet wat luid. Aan de andere kant zie ik een hoekje Poëzie en huppel daar maar naartoe.

Ik schuifelde verder naar de kassa met Nader Tot U van Gerard Reve en zeven euro in mijn hand. Het andere boek dat ik had gekocht, Liefde In Tijden Van Cholera van Marquez, droeg ik stevig in de andere. De man voor me wimpelde zijn zoon af die kloeg dat hij geen boek mocht kopen. Onderweg naar de toonbank, alsof hij het deed om zijn zoon nog wat te jennen, bekeek hij vluchtig een boek over een geschiedkundig onderwerp dat daar lag en pakte dat ook mee. Hij had welgeteld een keer naar de kaft geloensd en een keer in het boek gebladerd.

Bij Marc de Bel staat nog zo'n file. Hij is de enige gegeerde schrijver op de hele Boekenbeurs die een nummertjessysteem heeft ingevoerd, zoals bij de slager. '61' yelt het nummertjesbord. En dan vraag ik me af: zouden er veel mensen van deze rij alleen voor handtekeningen komen en zijn de boeken stiekem bijkomstig? Maakt het meisje met het T-shirt vol handtekeningen van schrijvers zich schuldig aan boekenonverschilligheid? Zouden alle bezoekers geïnteresseerd zijn in een ontspannende lezing van gedichten, een essay, een kortverhaal, weg van de drukte? Ja, waarschijnlijk, nee. Volgens mij.

Die wachttijden aan de kassa begonnen me toch te vervelen. Toen de bankkaart van de man voor me tegenstribbelde, droomde ik weg. Mijn gedachten waren veraf en ik lette eventjes niet op wat er rondom mij gebeurde. Ook niet op de vragende stem van de verkoopster: "Meneheer?" "Ah, ja, sorry, ja, euh, alstublieft," repliceer ik zeer gevat. Ik negeerde de blik van de man.

Een A4'tje kondigt een signeersessie van de schrijver van het boek Weggaan aan. Inderdaad, geen schrijver te zien.

Ik krijg een foldertje van Proxis in mijn handen gestopt door een jongen die niet eens omhoog kijkt. Hij is jonger dan ik, dat zie ik, en hij lijkt wel robotwerk te doen."Deze stapel moet tegen vier uur uitgedeeld zijn!" zou een pr-man hem gezegd kunnen hebben.

De hots en de nots op de Boekenbeurs van 2006, ten slotte, zijn:

HOT: biografie van bekende inheemse personen (zonder twijfel hier en daar grof geld mee gemoeid);

NOT: boeken over zelfontplooiing, magische toestanden en bijgeloofprul;

HOT: doe-het-zelf-boeken over schoonmaken, dankzij Tante Kaat (dankuwel SBS) en Sien en Maria (dankuwel VTM), en opvoeden (Supernannyspul);

NOT: Sudoku, de rage voorbij;

HOT: historische boeken, al dan niet gedramatiseerd of in romanvorm gegoten.

Dwangbuis

PS: excuseer, Filia Solis voor a) niet te zijn gekomen op de tweede november (maar dat wist je al), wat goedgemaakt zal worden, en b) geen boek van Murakami te hebben gekocht. Dat wordt dan iets voor onder de kerstboom.

Chinees

2006-11-03T10:02:00.000+01:00

Vader: Ik zal eens naar de Chinees bellen.

Ik: Dé Chinees? Alsof er maar één op de hele wereld is. Wat een geluk dat net hij dan nog een restaurant heeft.

Vader: Ja.