Einde: doortrekken5.2.09
Ooit, laat in 2008, reed ik een hert aan. Het had 'dwangbuis.blogspot.com' getattoeërd over zijn flank. In de veronderstelling dat het dood was, stapte ik uit en vilde het ter plaatse. Het karkas met het vlees eraan ging in de kofferbak, en eenmaal thuis had ik een smakelijk avondmaal.
'De revolutie eet zijn kinderen op'. Quatre ans et demi een minirevolutie, voor mezelf, een schitterend en heerlijk gebrekkig verleden. Dwangbuis heeft van zichzelf genoten en wel zóveel dat kannibalisme de enige uitweg werd.
Dwangbuis.blogspot.com is verteerd, uitgekakt en op reis door de riool. De jongen behind dit weblog heeft nu nood aan gevarieerde voeding. Fijn dat je hebt meegelezen, met welk doel dan ook.
Tot spreeks, je vindt me binnenkort wel weer ergens in de badkamer van het internet, in een andere vorm.
De ReageerBuis is gesloten, enkel mail werkt nog.
Dwangbuis
Op straat24.1.09
Twee hele korte, schijnbaar onbelangrijke artikels in De Morgen van een tijdje geleden, die hetzelfde gevoel bij me opriepen: onbestemde empathie voor de hulpeloze protagonisten.
Buschauffeur De Lijn nog dronken van de vorige dag
Geen bijster spannende kop, op het eerste gezicht, de twee kolommetjes uitleg erbij maken me daarentegen triest. Het ging zo: de man in kwestie, al jarenlang buschauffeur in Leuven, heeft op woensdag en donderdag vrijaf genomen en besluit 'het' ervan te nemen. Hij haalt een arsenaal alcoholische dranken boven om vervolgens in de tuin te gaan zitten. Eerst drinkt hij twee glazen zwaar bier en 's avonds verhuist hij naar de sofa. Tegen een uur of vier 's nachts heeft hij een stapel dvd's bekeken plus een wijnkrat van drie liter leeg. 's Middags wordt hij wakker, in de namiddag (vrijdag) moet hij gaan werken. Nog geen uur nadat de man achter het stuur is gekropen, haalt de Leuvense politie zijn bus toevallig van de weg. Blazen in het zakje - geklist. De onfortuinlijke buschauffeur vertelt eerlijk zijn verhaal en wordt vervolgens meteen ontslagen. Op straat.
Ofwel:
De eenzaamheid van een arbeider - op de sofa dronken zijn en naar films kijken
***
Voormalig bodyguard van Tsjetsjeense president doodgeschoten
Hier: van 't zelfde. Een Rus, vroeger werknemer van Kadyrov, te kritisch geworden later, gevlucht. Hij verlaat zijn appartement ergens in een grote Europese stad waar hij politiek asiel heeft gekregen en gaat op weg voor boodschappen. Tijdens het wandelen krijgt de man in het snotje dat hij gevolgd wordt door twee elementen; il fout le camp. De jagers hebben prijs: de prooi is geïsoleerd van zijn woonplaats en kan zich niet verdedigen. Bij klaarlichte dag, in een drukke openbare plaats, spelen drie Russen een film met Jason Bourne na. De vluchtende man, die bovendien fysiek sterk is (bodyguard, toch), struikelt in zijn vlucht en wordt door de twee inquisiterende Russen in het hoofd geschoten. Op straat.
Ofwel:
De eenzaamheid van een vluchter - struikelen en het kogelvrije vest dat niet dient
Dwangbuis
En negen31.12.08
Ik voel mij, lieve lezer, enigszins verplicht om 2008 uitgeleide te doen in een tekstje. Niet vanuit mezelf verplicht bedoel ik dan - eerder vanuit jullie, omdat ik een weblog heb en over mezelf schrijf - in 2009 al vijf jaar, ondertussen, tjonge.
Ik zou echter niet verder komen dan een droge opsomming van persoonlijke en internationale verwezenlijkingen, dingen waar ik trots op ben of waar de wereld volgens mij trots op mag zijn. Feit is dat jullie dat internationale vuurwerk ook zelf in de krant hebben kunnen lezen, terwijl ik waarschijnlijk de persoonlijke verwezenlijkingen in zo'n flou zou beschrijven dat een buitenstaander er niets aan heeft. Tja, mijn excuses daarvoor.
Tweede optie, lijkt me, is dat ik jullie voor wat
mijn 2008 betreft, naar deze website zelf verwijs. 'Ga daar maar kijken, kan mij het wat schelen.' Dat is lelijk van me, want wie weet hebben jullie al wat gelezen het voorbije jaar, en stuur ik jullie dus nu van het kastje naar de muur. Ik dwing jullie trouwens ook niet om pakweg
Faron,
De paraplu en de komeet of
Kentucky te gaan herlezen als jullie dat maar flauwekul vonden.
Nee, dan mogelijkheid drie: ik gooi wat dingen die ik in 2008 heb gepost op
Twitter hier op m'n weblog, met commentaar erbij of iets dergelijks. Nou goed, maar in dat geval valt er alleen wat vanaf oktober 2008 te beleven, pas toen registreerde ik me - da's geeneens jaaroverzichtJE waard.
Wat ik nog kan, is jullie je eigen 2008 laten herinneren. Het Engels heeft daar een mooi woord voor:
recall. Terugroepen, letterlijk: het afgelopen jaar, het verleden, naar het heden roepen, op het matje roepen en verantwoording laten afleggen voor de toekomst. De lamp vol in het gezicht, en zweten.
Ik kan jullie eraan doen herinneren dat je aandelen een pak minder waard zijn geworden in 2008, dat de pasta 50% duurder is geworden in den Aldi, dat je je werk bent kwijtgeraakt omdat het in India goedkoper is, dat je kelder voor de twaalfde keer onder water is gelopen en dat de bompa is gestorven aan - ik zeg maar wat - een longembolie.
Wel, ik doe niks van dat alles. Ik hoop gewoon dat jullie in 2009 één ding zijn:
creatief. Ik hoop dat jullie creativiteit vinden in een relatie (om ze te behouden, te beëindigen of te maken), op het werk, in gevoelens, tijdens het studeren, het schrijven, het vrijen of het tandenpoetsen. Creativiteit - en dan wordt 2009
peace and love, baby.
(Jullie kapoen)
Dwangbuis
Jeden dzień z życia pisarza19.12.08
Jestem pisarzem. Książki piszę, żeby zarabiać pieniądze żeby znowu móc pisać książki.
Zwykle budzę się o dziesiątej, ale wstaję o wpół do jedenastej. Czytam e-maile (od czytelników i złe listy od wydawnictwa) w łóżku. Kiedy chce mi się jeść i nie było kiedy robić zakupów, otwieram szafę kuchenną i jem stary bochenek chleba. Oglądam naczynia. Tylko oglądam - i palę papierosa. Potem biorę prysznic. Jeśli chcę stymulować dobre pomysly, to czasem mi pomaga. Po tym jak wziąłem prysznic, siadam przy biurke. Już nie piszę długopisem, używam komputera. Tam siedzę przez kilka godzin, patrzę się prosto w ekran. Udaję, że pracuję. Promienie słońca wpadają do pokoju, ale inspiracja nie wpada.
O piątej szybko robię zakupy w sklepie spożywczym. Ludzie mnie proszą o rękopis. Jeśli mnie pytają kiedy ukaże się nowa książka, odpowiadam, że pracuję cały dzień, bo pisanie książki jest ciężką robotą. Potem wracam do domu i czytam gazetę. Wracam do biurka o północy. Piszę niektóre zdania, ale nie jestem zadowoleny. O trzeciej w nocy myślę: jutro będzie nowa szansa, i idę spać.
Ofte:
Een dag uit het leven van een schrijver
Ik ben een schrijver. Ik schrijf boeken om geld te verdienen om opnieuw boeken te kunnen schrijven.
Ik word meestal wakker om 10 uur, maar ik sta op om half 1. Ik lees m'n mails in bed (brieven van schrijvers en boze berichten van de uitgeverij). Wanneer ik honger heb en geen tijd had om boodschappen te doen, doe ik de keukenkast open en eet een homp oud brood. Ik bekijk de afwas. Ik kijk alleen, dan rook ik een sigaret. Daarna neem ik een douche. Als ik wat creatieve gedachten wil stimuleren, helpt dat me vaak. Na de douche ga ik aan m'n bureau zitten. Ik schrijf niet meer met pen, ik gebruik de computer. Daar zit ik een paar uur lang, simpelweg starend naar het scherm. Ik doe alsof ik werk. De zonnestralen vallen mijn kamer binnen, maar de inspiratie niet.
Om vijf uur doe ik snel boodschappen in de winkel. Mensen vragen me een handtekening. Als ze me vragen wanneer m'n nieuwste boek zal verschijnen, antwoord ik dat ik de hele dag door werk, want boeken schrijven is zwaar werk. Vervolgens ga ik weer naar huis en lees ik de krant. Rond middernacht ga ik opnieuw aan m'n bureau zitten. Ik schrijf een paar zinnen, maar ben er niet tevreden over. Om drie uur 's nachts denk ik: morgen een nieuwe kans - en ik ga slapen.
Dwangbuis
Faron30.11.08
In maart ligt geen enkele dorpsbewoner wakker van het wassende water, het meer aan de zuidkant. Kinderen gebruiken het ijs nog voor hun glijpartijen, en de volwassenen als natuurlijke zekerheid om hout te vinden (het overkantbos). De tovenaar waarschuwt vergeefs voor die nonchalance: weinigen hebben nog sympathie voor hem of het eenzame spechtenjong in zijn baard. Het is toch moeilijk luisteren naar een man die doorheen een woud wenkbrauwen en vijf of wat tanden praat, nee fluit.
Faron houdt van kijken. Naar zichzelf, hoe zijn schoudergewrichten over zijn rug rollen, naar het water dat in augustus tot in de huizen geslingerd komt, naar de kleine maar stevige borsten van zijn twee jaar jongere zus. Soms zegt zij hem dat ze vreemd gedroomd heeft over hem. Hoewel ze vanaf dan niet graag verder vertelt, dwingt Faron haar om zich alles te herinneren. Faron zoekt verklaringen, zelfs de kleinste details kan de spechtentovenaar immers verklaren. De grijze man grijpt die gelegenheden aan om maar weer 'ns te waarschuwen voor het water, en verdraait voor het overige Farons verhaal zodat hij gelukkig is en nieuwsgierig blijft. De specht plet een walnoot en nestelt zich ermee in het baardhaar.
Aan een stuk land dat niet/nooit wordt overspoeld, ligt een houten sloep met de buik half in het water. Over de gehele breedte loopt uit een stuk een ijzeren ring, zoals die aan een ton de duigen moet verhinderen uiteen te vallen. Er is net genoeg plaats voor twee personen; een te weinig. De sloep is vastgebonden, maar dat hoeft niet, het water kraakt een beetje onder de zon maar het is kalm. (Dat is overigens altijd zo in de zomermaanden). Nu heeft die vochtige rust echter een betekenis alsdat ie er is uit respect voor de dood, voor de dode: stillekes, het lichaam is dood maar de ziel slaapt. Faron merkt de dood in het dorp. Faron hing wat jaren geleden, bij het onfortuinlijke verdrinken van zijn vader, zijn angst voor de dood en andere empathieën definitief, dacht hij, aan een willekeurig uitgekozen hulststruik in het tuintje van de tovenaar. Waarna die hem uitnodigde voor zoethout.
De tovenaar vertikt het een laken te geven. Voor een abdis? God is een modegril, een stedelijke duivel. Hij zegent onze huizen niet en buigt geen takken tegen de wind in. Met minder dan een voeder van de jaargetijden zijn we niks. Van zodra twee jonge lijkenbroeders uit de sloep stappen, staat hij echter triomfantelijk in de deuropening rond te kijken.
Een vrouw naait snel uiteinden mannenhemd aan elkaar en trommelt de rest op om de jongens te helpen in de striemende regen. Lelijke handen heeft ze, die glanzen onder de buien en droog zijn door gevorderde cholera. Onder het spreiden van het inderhaaste lappendeken over het bootje en de ogen van de abdis huilt de hele vrouw. Met haar handen, benen, organen, haar zieke organen. Ze staan er wat onhandig bij, de mannen, nemen dan maar afscheid van de doodboot en de jonge roeiers. De linkerhand van de tovenaar tapt geruststellend/gerustgesteld op Farons hoofd. Sommige mannen slaan hun armen om elkaars rollende schouders. Er is geen regen meer over om te vallen.
Er zal gauw weer een nieuwe geestelijke komen naar deze streek, beloven de lijkbroeders terwijl ze hun boot afstoten. Hoogstens een week of zo, zolang moeten ze stilstaand water vermijden en gevarieerd blijven eten. God bescherme hen van omvallende bomen. De zieke vrouw zwaait met de haren, zwiert haar handen door het water, doet lange uithalen van snikken. De mannen weten dat ze die week-of-zo niet haalt, de abdis steunde haar.
Faron blijft naar de gebarsten handen van de vrouw kijken en hoe haar tranen ze hydrateren. Faron is plots gewórden - iemand geworden. Op het dak van het tovenaarshuis walsen wolken het riet. De specht doet zich als een wildeman tegoed aan bessen uit het tuintje. Wanneer de hulst leeg is gevreten, plukt Faron zijn gevoelens weer uit de struik, stopt ze in een knapzak en koestert ze. Hij draait het woord 'adieu' een paar keer smakelijk om in zijn mond. Z'n vader is blij, hij trekt het water het dorp uit, het meer in.
Dwangbuis
Uurwerk3.11.08
"If I was a woman" zingt Mick Jagger. De 0:25 floept naar 0:26.
Wanneer ik 's avonds door mijn straat fiets, heb ik soms geluk met de zonsondergang. Het appartementsblok daar in de verte ontvangt graag haar stralen en zet ze om in een soort van 'prismatisch' kleurenpalet. (Ik veronderstel hier trouwens dat de zon een vrouwelijk hemelding is.)
"Everybody must get stoned" zingt Bob Dylan. De 0:30 floept naar 0:31.
***
De dochter van Stalin hield het zelf niet eens uit in de Sovjetunie.
***
Ik heb iets met een eenvoudige kamer, die niks meer dan een houten tafel en twee tegenover elkaar staande stoelen bevat. In vogelperspectief. Laat ik met dat beeld maar 'ns wat doen, denk ik dan, voor wat associatief schrijven, of een versje. Ik probeer me erop te concentreren, maar er komt niemand zitten.
***
Welk geslacht bij katten het meest agressief is weet ik niet. Op een keer fietste ik (alweer) in het donker door mijn straat en was aan het opgaan in het duister. Plots een hels gekrijs of geblaas in de buurt van me. Gesprongen waterleiding? Platte band? Luidruchtig bomengeritsel? Twee vechtende katten achter een omheining. In het donker zag ik alleen hun vuurschietende pupillen.
***
Waarom er niemand komt zitten, dus. Nja, ik besefte het te laat: ik stel me nooit een deur bij de kamer voor. Aangezien dat nog steeds niet lijkt te lukken, ga ik proberen het dak van de kamer weg te denken. Floep, 0:47.
***
In die dagen bloeide de eerste liefde van Donat op, schitterend en ongewoon, als elke eerste liefde. Donat werd verliefd op het kamermeisje, de stille en donkerogige Nastja.
[Het Naakte Jaar - Boris Pilnjak]
***
Ik heb een vervelende relatie met schilderijen in een museum. Afgedrukt in de krant, of in de vorm van thumbnail bij Google bewaar ik een veilige afstand tussen de afbeelding en mij. Zo voel ik me tot niks verplicht: kijken kán ik, maar de pagina omslaan, of wegklikken gaat evenzo. Niet dus in een museum of galerie.
***
Al een tijdje op zoek naar wat leesbaars over de theorieën van Emmanuel Lévinas. "Ik ben geen filosofiekenner," antwoordt de dreadlockmeneer, "maar Lévinas is redelijk onleesbaar, ook in het Frans, zelfs voor iemand die goed Frans kan." Wil hij me daarmee van mijn plan afbrengen? De man moet me gewoon helpen, niet ontmoedigen - ook al wist ik op voorhand dat Lévinas niet hap-slik is.
***
In musea kijken de schilderijen je rechtstreeks aan. Ze ademen, bestaan vóór je neus. Hun omlijstingen houden hen niet tegen om je bij je nekvel te grijpen. Oordeel over mij, zeggen ze. Ik sta er dan wat bedremmeld bij, me schamend ook omdat ik toch nooit helemaal de dingen juist zie. Poëzie heeft geen ogen, poëzie kijkt niet terug.
***
1.09. Net door dat het kind rechts op de hoes van Siamese Dream (Smashing Pumpkins) ook een meisje is.
***
Amai das een knappe seg. Ze straalt echt ;) Grtz XxX
[sms'je]
***
Ik lees tegenwoordig nooit meer kranten op dezelfde dag als waarvoor ze bestemd zijn. Altijd te laat.
1.17.
Dwangbuis
Altijd tevreden5.10.08
Soms denk ik dat in het gras zit en alles rondom mij gras is, werkelijk álles gras. Soms herinner ik me dat ik gedroomd heb over bewegende geometrische vormen die erg snel van snelheid veranderen, in een 3D-wereldje dat ik dermate realistisch beleef dat ik me achteraf afvraag of ik het niet meer dan gedroomd heb. Soms hoor ik het krachtige vioolspel uit 'Time Jesum Transeuntum Et Non Riverentum' van Nick Cave en The Bad Three in mijn hoofd, en niet wat mijn gesprekspartner me vertelde. Soms wil ik dat Charlotte Gainsbourg iets liefs in mijn oor komt fluisteren voor ik ga slapen. Soms heb ik zoveel zin om te schrijven dat er niks op het blad papier komt. Soms beschouw ik de mogelijkheid dat mijn vriendin verliefd op me is uit iets als idealisme en dat dat eigenlijk geen goede basis is. Vaak koester ik idealisme. Soms snap ik niet waarom mensen een aparte kamer voor de auto in hun huis willen. Soms heb ik spijt dat ik ben vergeten mijn tanden te poetsen. Soms voel ik me ongelooflijk rijk. Soms wens ik een kat in mijn kamer. Soms ben ik bang van mijn vrienden. Soms ben ik er zeker van dat het geluk in mijn leven een wiskundige functie (x³) is en ik nu even in dat golfje zit. Soms glimlach ik op de verkeerde momenten. Soms fiets ik moedwillig een andere weg uit dan gewoonlijk. Vaak rijd ik simpelweg fout omdat ik niet meer weet hoe de juiste weg gaat. Soms doe ik alsof ik een verloren gelopen Fransman ben, zodat ik een reden heb om iemand onbekend aan te klampen en een gesprek te beginnen. Soms wikkel ik mijn lijf helemaal in het deken, ook al is het volop zomer en zo al meer dan warm genoeg. Soms geloof ik niet in de beginselen van democratie. Soms wil ik na mijn dood de Bijbel zijn: zó veel mensen die mijn pagina's zachtjes omslaan. Soms wil ik dat iemand mij vraagt te helpen. Soms betwijfel ik of ik de kleine dingen in een relatie wel goed doe. Vaak besef ik dat zij zich die vragen ook stelt dus waarom zou ik dat doen, als zij het goed doet. Soms ben ik te vrijpostig. Soms heb ik zin in alleen krentenbrood als avondeten. Soms ben ik blij om niets. Soms wil ik helemaal geen rugzaktoerist zijn. Soms ben ik schaamhaar beu. Soms wil ik een belangrijk columnist zijn, om de maatschappelijke impact. Soms wens ik dat het oorlog is, opdat bij iedereen wat meer eelt op de ziel zou zitten. Soms gebruik ik met opzet schuttingtaal om mijn imago van 'geraffineerde' te ontkrachten. Soms spreek ik woorden uit die niet passen in de zin als geheel. Soms moet het van mij het hele jaar door gently sneeuwen. Soms moest ik maar 'ns volwassener worden. Soms verbaas ik mezelf door mijn nuchtere kijk. Ach, ik ben altijd tevreden over mezelf.
Dwangbuis
Kussenversje26.9.08
Twee monsters onder je bed
ze spelen samen een spel
om ter eerst de maan uitblazen
maar jij, in 't donker, weet wel:
ze schroeien hun poep aan kaarsvet.
Dwangbuis
Air Asia11.9.08
Het management van luchtvaartmaatschappij
Air Asia was van plan om vandaag in een persconferentie een passender naam aan te kondigen:
Jet Li. Iemand heeft net op tijd opgemerkt dat vliegtuigen naar een beroemde vechtersbaas noemen op 11 september de bilaterale verhoudingen tussen Azië en Noord-Amerika niet ten goede zou komen. De persconferentie is tot nader orde uitgesteld.
Dwangbuis
Chocolaatjes6.9.08
Rechts van u, maar nog steeds gezellig binnen dit computervenstertje (nee, nog wat naar beneden, ja, dáár): mijn
box of chocolates, een virtueel dozeken pralines of iets anders van snoepgoed waar je zo lekker op kunt zabbelen - afijn, zoiets dat in een verpakking zit en altijd een plezier is om te openen, 'because you never know what you're gonna get'. Ik vul dat doosje geregeld voor u. Ik ken uw culturele smaak natuurlijk niet, maar 't is voor ieder wat wils en het belangrijkste is dat u iets geproefd hebt dat u (hopelijk) nog niet kende.
L'embarras du choix dus: er zijn ten eerste chocolaatjes met nootjes; nogal onbekende doch zeer fraaie muziek, een beetje van alle tijden en strekkingen. Deze keer zijn dat bijvoorbeeld Repeater met Iron Flowers - Bon Iver met For Emma, Forever Ago - Double Leopards met A Pebble in Thousand of Unmapped Revolution.
Die met likeur, ten tweede, hebben met cijfertjes te maken, iets boeiend-wetenschappelijks en bij uitstek iets dat er ingewikkeld uit ziet. Kortom dingen waarvan ik blij ben dat iemand anders dan ik er zich mee bezig houdt. In dit geval: de Large Hadron Collider.
Tertio: fondantchocolade, het donkerste van de cinemawereld. Geen Kinepolisvoer; kortfilms die even op een internationaal festival zijn getoond en misschien een award gekregen hebben. Eerste aanrader in deze lijst is het Zweedse 'Hotel Rienne' van een paar jaar terug.
Als laatste, onderaan in de doos, het marsepein, de literaire touch van dienst. Ook hier geen mainstream (bestsellers), maar korte verhalen, essays of andere weinig bekende uitspattingen van een of andere schrijver. Niet per se goed, eerder leuk om weten of interessant. Als starter 'De oorlog & de Internationale' van Trotski.
Geef de doos gerust door ingeval u op uw cholesterol moet letten.
Dwangbuis
edit: u krijgt er nu ook een nieuwe lay-out bij.
concipere: (iets) aanvangen
am
ie am
aZuster Helena houdt haar hart
vast in
haar handen als een kommetje.
Neem dit brood...Op de achtergrond de Krim
op schaal van twintig één
opgehangen boven een tafel
met drie poten en overdekt
met vermoeide uurwerken.
Mettertijd breekt de veer.
De bloedarmoedigen
de blindzichtigen
de hersendoden
de hoopvollen
allen in één groot bed met
zuster Helena en haar groot hart
zuster Helena in haar groot hart.
/
malad
ie malad
aKnijpt ze nu haar nagels
vast in
haar handen tot kruimels kapot?
Dwangbuis
Emo24.8.08
Het nieuwe undergroundmagazine van de jongeren-subcultuur
emo (emojeugd heeft als grootste gemene deler 'depressiviteit' en kleedt/gedraagt zich daar ook naar) zal naar het schijnt binnenkort gelanceerd worden. Uit goede bron heeft Dwangbuis vernomen dat
Sanoma Magazines hiermee een ruimer lezerspubliek wil aanspreken. Werktitel van het trendsettende tijdschrift is voorlopig
Kerf en Leven.
Dwangbuis
Sotsji15.8.08
Nu de Georgische president Saakasjvili zijn troepen met de staart tussen de benen heeft laten terugtrekken na een weinig overdachte 'defensieve aanval' - van een inschattingsfout gesproken! -, heeft de Russische beer ondertussen een hele week
laid back op zijn rug gelegen. In de ene poot het machinegeweer, in een pot honing de andere poot. Rusland heeft immers bereikt wat het wilde: een ferm statement tegenover de Nabije Invloedsfeer, en bij uitbreiding een signaal naar de westerse mogendheden. Vanaf heden hoeven de Russen zich van weinig meer iets aan te trekken. Internationaal gezien alleszins - maar dat is een andere kwestie. De mars voorwaarts van de Georgische troepen in afvallig gebied was de gedroomde druppel in de boordevolle Kaukasische emmer. So far voor de Russische pyrrusoverwinning.
Een week voorbij dus, een week hebben EU- en Amerikaanse diplomaten de tijd gehad om beide partijen te sussen. Een staakt-het-vuren zoals Sarkozy dat heeft voorgesteld, had geen al te groot struikelblok mogen vormen voor zowel Rusland als Georgië. Zoals gezegd: Rusland ís al gesust, voldaan; Georgië kan een psychologisch voordeel verkrijgen wanneer de troepen worden teruggetrokken tot de vorige posities en het westen op die manier steun voor Saakasjvili uitspreekt. Laat een door het westen onderhandeld pact de Russen dan nog irriteren, het is wel nodig. Of toch, tot op zekere hoogte nodig. Ik verklaar mezelf.
Waar ik me al een tijdje aan erger bij de Europese positie in de vredesonderhandelingen, is dit. Sarkozy sprong in de bres met een zespuntenplan, sprak de beide partijen, en besloot publiekelijk... dat de noodzaak tot stabiliteit er is. Punt. Het leek dat daarover zowel in Rusland als Georgië een consensus bestond, maar dat standpunt werd enkel apárt in de pers bevestigd door de twee presidenten. Op deze manier is er totaal geen sprake van een
accord mutuel en heeft Medvedev geen enkele reden om de 'vredestroepen' terug te roepen. Integendeel, de Franse president zat alweer bij zijn Italiaanse zangeres, en de Russische militaire staf besliste om de soldaten een tijdje in Georgië te laten - ze mochten als beloning wat aan 'bullying' (dixit Bush) gaan doen in Gori en omstreken. De roes verlengen, zeg maar - de pot honing, remember?
Komt dat door de imperialistische geest van de Russen, mijnheer Saakasjvili? Allerminst. In de periode tussen het uitbrengen van Sarkozy's plan en de aankomst van Amerikaans staatssecretaris Rice in Tbilisi lag voor Medvedev de weg open zich een militair ererondje te permitteren in Georgië. Sarkozy en consorten hebben het maar half voor elkaar gekregen om de twee kibbelende kinderen van de Kaukasische kleuterklas uit elkaar te halen, met als gevolg dat ze achter de rug van de 'meester' weer in elkaars gezicht aan het krabben zijn. Zolang Saakasjvili "Praag 68!", "Genocide!", "Territoriale integriteit!" blééf roepen, blééf Medvedev zijn tanks rondjes laten draaien in Georgische voortuintjes. Schijnbaar eerder akkoord uit de monden van de presidenten of niet. Sarkozy of niet. De pan was nog altijd niet van het vuur. Dát bedoel ik met 'een akkoord tot op zekere hoogte nodig': graag goed van de eerste keer.
U mag bijgevolg een diepe zucht slaken wanneer er eerstdaags in de kranten staat dat Rice wél een akkoord heeft geforceerd en Merkel/Sarkozy niet. Amerika wel, Europa niet. Op diplomatiek vlak laat de EU zich kortom, mijns inziens, een ferme Amerikaanse ace om de oren serveren.
Het kan me in deze context dus ook niet schelen wie hier nu de agressor is, wie zijn poten moet thuishouden uit wiens land, en hoeveel burgerslachtoffers er wél zijn gevallen. Het feit blijft dat Rusland en Georgië hun testosteron kwijt konden, langer dan nodig was, want Europa is laks geweest.
De VS heeft uiteindelijk met de vuist op tafel kunnen kloppen - wat niet wegneemt dat Angela Merkel lekker in Sotsji heeft gezeten, aan de Russische Rivièra.
Dwangbuis
edit: dat de VS op voorhand op de hoogte was van een Georgische aanval, doet in dezen niets af aan de relatieve hulpeloosheid van de EU-diplomaten in het conflict.
respectieve foto's van Het Parool en Wikipedia
De paraplu en de komeet30.7.08
Don't play the saxofone. Let it play you. --- Charlie Parker
Er zit niet veel anders op, de omgeving straalt deze 'gedetermineerdheid' uit, vanuit elk van de sferen van de dampkring. Naar hier, naar u ook. Ka-boem, en de inslag volgt ternauwerdood, maar gaarne, en logischerwijs. U bent uiteraard ook een fatalist?
I. Deze tenslotte toch gelimiteerde ruimte heeft alle kenmerken van
space, onbegrensde donkerte - nietleegheid - niet leegheid - met u onbestemd in een positie. Dat wil zeggen, niet wetende hoe u zich bevindt. Wel de locatie, die verrassend genoeg nog het makkelijkst van al te definiëren schijnt*. Wat voor nut hebben coördinaten, exactheid en muren om langs te strijken wanneer de bundel krachten om ze weg te denken, daarna te gaan drijven, in u zit.
* En zo-even was het nog donker.
In dezelfde nietleegheid als daareven en binnenkort in dezelfde nietleegheid, namelijk. Beseffende dat een groter en zelfs alzogend geheel u omvat? Het vlies om dit heen is van flinterdun cellofaan, boterhampapier, een alles van vezels vol bedrijvigheid én interpunctie rood pigment. Want terwijl u spreekt, haastig ademt, nadenkt en vervolgens opnieuw besluit te gaan ademen, wint een rode gloed veld, uitgaande van een brok materie. Hij vreet zich vol met al dat lusteloze kabbelen, dat was er vroeger in
space, en schijt op zijn weg dat diffuse gevoel uit waarin u momenteel gedijt. U leeft eigenlijk in excretie, maar wát zijn die uitwerpselen warmer, liefdevoller, dan het was vóór de vertering van uw kosmos.
Drukt op uw borst, het razende cellofaan. Er is maar een gepaste omschrijving voor het gevoel in/tegen/rondom/zoals u: aangename amechtigheid. Hoera, u bent 'zaamaan een anaeroob wezentje geworden. Met voelsprieten verkent u de nieuwe blanco wereld, zo nederig nederig nederig.
Waarop overleeft u dan? Op de tweede generatie zuurstof, in de kern gespleten; op die diffuse rode schijn, daarnet losgebarsten uit de cloaca van de binnengedrongen hete massa materie, dus. Mm, het bruist, het doet glanzen en groeien. Uitgroeien doet u, tot roofdier, tanden flikkeren van komend jaagplezier.
II. Het is bijna minuit, we rillen van de kou buiten, en het regent. De paraplu boven ons heeft z'n beste tijd gehad en ik ben zo mak als een lammetje.
Toch. Rechts van mij zit iemands arm in mijn arm. Ik weet zeker dat mijn arm, die arm, met in het verlengde de paraplu, momenteel zo sterk is dat ie een vuurbol van een komeet kan stoppen. Ik verwácht ook een komeet, vuurwerk, a gentle storm, gebulder, het is een logisch gevolg van deze situatie.
Er zit niet veel anders op, de omgeving straalt deze 'gedetermineerdheid' uit, vanuit elk van de sferen van de dampkring. Naar hier, naar u ook. Ka-boem, en de inslag volgt ternauwerdood, maar gaarne, en logischerwijs. U bent uiteraard ook gelukkig?
Dwangbuis
